USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
Tbilisi
«BBC» (დიდი ბრიტანეთი): „ის, რასაც „კაგებემაც“ კი ვერ მიაღწია“: რა ხდება „ამერიკის ხმისა“ და „რადიო თავისუფლების“ ირგვლივ“
Date:  832

ბრიტანული სამაუწყებლო კომპანიის „ბიბისის“ (BBC) ვებ-გვერდზე გამოქვეყნებულია სარედაქციო სტატია სათაურით „ის, რასაც „კაგებემაც“ კი ვერ მიაღწია“: რა ხდება „ამერიკის ხმისა“ და „რადიო თავისუფლების“ ირგვლივ“, რომელშიც გაანალიზებულია სიტუაცია ორი ამერიკული მასობრივი ინფორმაციის საშუალების - რადიოსადგურების შესაძლო დახურვასთან დაკავშირებით.

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

რადიოსადგურები „თავისუფლება“ და ამერიკის ხმა“ დახურვის საფრთხის წინაშე დადგნენ მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა გასცა განკარგულება იმ ფედერალური სააგენტოს საშტატო ერთეულების (თანამშრომელთა) სერიოზულად შემცირების თაობაზე, რომელიც ამ რადიოკომპანიებს მართავს. „ამერიკის ხმამ“ უკვე შეწყვიტა მუშაობა და ჟურნალისტების გათავისუფლება დაიწყო, ხოლო „თავისუფლება“ ფინანსების გარეშე დარჩა.

„დაუყონებლივ შეწყვიტეთ მუშაობა“

14 მარტს დონალდ ტრამპმა განკარგულება გასცა აშშ-ის შვიდი ფედერალური სააგენტოს თანამშრომელთა შემცირების თაობაზე, მათგან ერთ-ერთია გლობალური მედიის სააგენტო (USAGM), რომელიც „რადიო ამერიკის ხმას“ და „რადიო თავისუფლება//თავისუფალ ევროპას“ მართავს. რადიოკომპანიების ჟურნალისტები, მათ შორის რუსული და სხვადასხვაენოვანი სამსახურების თანამშრომლები დარტყმის ქვეშ აღმოჩნდნენ და უკვე საკუტარ თავზე იგრძნეს დონალდ ტრამპის განკარგულების შედეგები. პრობლემის წინაშე ყველაზე მეტად აღმოჩნდა „ამერიკის ხმის“ - მულტიმედიური კორპორაციის კოლექტივი, რომელიც მსოფლიოს 45 ენაზე მაუწყებლობს.

15 მარტს „ამერიკის ხმამ“ ფაქტიურად საქმიანობა შეწყვიტა. კორპორაციის დირექტორმა მაიკლ აბრამოვიცმა განაცხადა, რომ ასეთი რამ პირველად ხდება „ამერიკის ხმის“ დაარსებიდან 83 წლის განმავლობაში. მისი თქმით, 1,3 ათასმა თანამშრომელმა ჯერ მიიღო შეტყობინება, რომ მათ ადმინისტრაციულ შვებულებაში უშვებენ, თუმცა მათ უკვე მომდევნო დღეს გამოუცხადეს სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე. „შაბათს დილით შვებულებებში გაგვიშვეს, კვირა საღამოს კი სამსახურიდან გაგვათავისუფლეს. აი, მუშაობის როგორი სტილი აქვს ახალ ადმინისტრაციას!“, - ამბობს „ამერიკის ხმის“ ჟურნალისტი ქსენია თურქოვა. მისი კოლგა მიხეილ კომადოვსკი - რუსული სამსახურის ასევე გატავისუფლებული ჟურნალისტი მწარედ ხუმრობს - „ამერიკის ხელისუფლებამ თავისი ხელით გააკეთა ის, რაც „კაგებეს“ ოცნება იყო“.

წერილში, რომელიც „ამერიკის ხმის“ ყველა თანამშრომელმა პერსონალურად მიიღო, ნათქვამია, რომ მათ „დაუყონებლივ უნდა შეწყვიტონ მუშაობა და მათ უფლება აღარ აქვთ ისარგებლონ გლობალური მედიის სააგენტოს კუთვნილი შენობებით და სისტემებით“.

პრეტენზიები, რომლებიც აშშ-ის ხელისუფლებას გაუჩნდა „ამერიკის ხმის“ მიმართ, აშკარად არის დაკავშირებული არამარტო საბიუჯეტო თანხების ხარჯვის შემცირებასთან, რომელიც დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტია, არამედ პოლიტიკურ საკითხთან: 15 მარტს თეტრი სახლის საიტზე გამოქვეყნდა ინფორმაცია სათაურით „რადიკალური ამერიკის ხმა“, რომელშიც რადიოს ჟურნალისტები დადანაშაულებულები არიან „რადიკალური პროპაგანდის“ გარცელებაში.

როგორც ჩანს, თეთრი სახლი ყველაზე ძალიან იმ მასალებმა გააცეცხლა, რომლებშიც ჟურნალისტებმა დონალდ ტრამპი გააკრიტიკეს. თავის მხრივ, თეთრი სახლის საიტზე გამოქვეყნებულ ინფორმაციაში ციტირებულია აშშ-ის კონსერვატიული გამოცემების ის მასალები, რომლებშიც „ამერიკის ხმის“ მიკერძოებული საქმიანობაა მხილებული. გარდა ამისა, ილონ მასკმა, რომელიც სახელმწიფოს ეფექტიანობის დეპარტამენტს ხელმძღვანელობს, ჯერ კიდევ თებერვალში განაცხადა, რომ „ამერიკის ხმას“ და თავისუფლებას“ არავინ აღარ უსმენს“, ხოლო თანამშრომლები „უგუნურ რადიკალურ მემრცხენეებად“ შერაცხა.

აშშ-ის ხელისუფლების გეგმებზე „ამერიკის ხმის“ მიმართ ჯერ-ჯერობით არაფერია ცნობილი. როგორც ჩანს, ამ ეტაპზე მას მთლიანად არ დახურავენ. გლობალური მედიის ფედერალური სააგენტოს უფროსმა მრჩეველმა ქერი ლეიკმა (იგი დონალდ ტრამპის მტკიცე მხარდამჭერია) განაცხადა, რომ მალე დაიწყება სააგენტოს საკვანძო მისიის მოდერნიზების პროცესი.

„დიდი საჩუქარი ამერიკის მტრებს“

„ამერიკის ხმისაგან“ განსხვავებით, „რადიო თავისუფალი ევროპა//თავისუფლება“ (RFE/RL) და მასთან დაკავშირებული პროექტები ჯერ-ჯერობით მუშაობას აგრძელებენ, „მაგრამ დიდი სიძნელეებით“.

დონალდ ტრამპის ბრძანებულების გამოქვეყნებიდან რამდენიმე საათის შემდეგ კორპორაციის ხელმძღვანელობამ მიიღო წერილი, რომ შეჩერებულია აშშ-ის კონგრესის გრანტის მოქმედება, საიდანაც RFE/RL ფინანსდება. წერილს ხელს აწერს იგივე ქერი ლეიკი. მასში ნათქვამია, რომ გრანტი მოქმედება წყდება 15 მარტიდან, ხოლო ის თანხა, რაც ჯერ არ არის დახარჯული, სახელმწიფოს უნდა დაუბრუნდეს.

პრაქტიკულად ეს იმას ნიშნავს, რომ უახლოეს ხანში RFE/RL არსებობისთვის აუცილებელი თანხების გარეშე დარჩება. ასეთი მიდგომა, რადიოკორპორაციის პრეზიდენტი სტივენ კაპუსის აზრით, „ამერიკის მტრებისათვის დიდ საჩუქარს წარმოადგენს“.

„ირანელი აიათოლები, ჩინელი კომუნისტი ლიდერები, მოსკოველი და მინსკელი ავტოკრატები „რადიო თავისუფლების“ გარდაცვალებას, ანუ გამარჯვებას იზეიმებენ. ეს ჩვენს მეტოქეებს გააძლიერებს, ამერიკას კი დაასუსტებს“, - თქვა სტივენ კაპუსმა.

როგორც ცნობილი გახდა, „რადიო თავისუფლებამ“ გადაწყვიტა კონგრესის გრანტის მოქმედების შეჩერება სასამართლოში გაასაჩივროს. ხელმძღვანელობამ თანამშრომლებს აღუთქვა, რომ ყველა იურიდიულ ზომას გამოიყენებს „უსამართლო გადაწყვეტილების“ გასაუქმებლად. მსგავსი პრეცედენტები უკვე არის: მაგალითად, „დემოკრატის მხარდამჭერმა ეროვნულმა ფონდმა“ სასამართლოში თავისი დაფინანსების განახლებას მიაღწია.

ამჟამად „რადიო თავისუფლება“ და მასთან დაკავშირებული პროექტები მუსაობას განაგრძობენ, მაგრამ ჟურნალისტები რთული პრობლემების წინაშე დგებიან არამარტო დაფინანსების შეწყვეტის, არამედ კიდევ ერთი მიზეზის გამო: გლობალური მედიის სააგენტომ კონტრაქტები გაწყვიტა მსოფლიოს საინფორმაციო სააგენტოების „დიდ სამეულთან“ – „ესოშეითედ პრესთან“, „როიტერთან“ და „ფრანს-პრესთან“. ეს იმას ნიშნავს, რომ რადიო თავისუფლებას აღარ ექნება თავისუფალი წვდომა აღნიშნული სააგენტოების მიერ მომზადებულ ახალ ამბებთან, ვიდეო და ფოტომასალებთან, რის გარეშეც ნებისმიერი თანამედროვე მასმედიის სრულფასოვანი საქმიანობა შეუძლებელია.

USAGM: რატომ გაჩნდა პრობლემა?

აშშ-ის გლობალური მედიის სააგენტო (U.S. Agency for Global Media – USAGM), „ამერიკის ხმისა და „თავისუფლების“ გარდა, კურირებს აგრეთვე მასმედიის ისეთ საშუალებებს, როგორებიცაა რადიო „თავისუფალი აზია“, რადიო „ხოსე მარტი“ (კუბელი მსმენელებისათვის) და ა.შ. - სულ 50 ენაზე, რომელთა ყოველკვირეული აუდიტორია 361 მილიონ ადამიანს მოიცავს.

ფორმალურად USAGM დამოუკიდებელი სააგენტოა და არ ექვემდებარება აშშ-ის პრეზიდენტს, ხოლო მის დაფინანსებას კონგრესი უზრუნველყოფს - სწორედ ეს აძლევს ჟურნალისტებს დონალდ ტრამპის ბრძანებულების გასაჩივრების უფლებას სასამართლოში. სააგენტოს ხელმძღვანელს სენატი ამტკიცებს აშშ-ის პრეზიდენტის წარდგენით. 2025 წლის ბიუჯეტისთვის შარშან USAGM-მმა კონგრესს 950 მილიონი დოლარი სთხოვა ყველა პროექტის დასაფინანსებლად.

აშშ-ის ხელისუფლებამ რადიოსადგური „ამერიკის ხმა“ მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს შექმნა, გერმანიის ნაცისტური ხელისუფლების პროპაგანდის წინააღმდეგ. რაც სეეხება რადიოსადგურებს „თავისუფლებას“ და „თავისუფალ ევროპას“, ისინი ცივი ომის დასაწყისში, 1950-იანებში ჩამოყალიბდნენ. „ამერიკის ხმა“ თავიდანვე არსებობდა როგორც აშშ-ის სახელმწიფო მასობრივი ინფორმაციის საშუალება, ანუ შექმნის დღიდანვე ის სახელმწიფოს კუთვნილებას წარმოადგენდა. 1976 წელს პრეზიდენტმა ჯერალდ ფორდმა ხელი მოაწერა რადიოსადგურის ქარტიას, რომელიც ავალდებულებს „ამერიკის ხმის“ ჟურნალისტებს აუდიტორიას მიაწოდონ „დაბალანსებული და ყოვლისმომცველი ინფორმაცია, ამერიკული იდეებისა და ინსტიტუტების ჩათვლით“.

რაც შეეხება „თავისუფალ ევროპას“ და „თავისუფლებას“, ფორმალურად ისინი ისეთ ამერიკული ოფიციალურ ინსტიტუტებს წარმოადგენდნენ, რომლებიც კომუნიზმის გავრცელებას ეწინააღმდეგებოდნენ, თუმცა სინამდვილეში მრავალი წლის განმავლობაში ფარულად ფინანსდებოდნენ აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) მიერ. 1972 წელს ორივე რადიოსადგური გაერთიანდა და მისი საქმიანობის გაკონტროლების უფლება კონგრესს გადაეცა.

საბჭოთა კავშირში „ამერიკის ხმა“ და რადიო თავისუფლება“ ერთ-ერთ ალტერნატიულ საინფორმაციო წყაროებს წარმოადგენდნენ. კრემლი მუდმივად ცდილობდა მათ ჩახშობას სხვადასხვა ტექნიკური საშუალებებით (იგივეს აკეთებდა ბრიტანული „ბიბისის“ მიმართაც).

ცივი ომის დასრულების შემდეგ ევროპის ყოფილი სოციალისტური ბანაკის ქვეყნების მოსახლეობისათვის „ამერიკის ხმისა“ და „თავისუფლების“ მაუწყებლობა შემცირდა, თუმცა გრძელდებოდა რუსეთისა და პოსტსაბჭოთა სივრცეში მდებარე რესპუბლიკებისათვის. ასევე აქტიურად შუქდებოდა სიტუაცია იმ რეგიონებში, სადაც სიტყვის თავისუფლება იზღუდებოდა - ავღანეთში, ირანში, ჩინეთში, ცენტრალური აზიისა და ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში.

ბოლო წლებში „ამერიკის ხმა“ და „თავისუფლება“ რუსეთში მუშაობდნენ არა როგორც რადიოსადგურები, არამედ როგორც ინტერნეტ-საიტები. „ტავისუფლებამ აქტიურად განავიტარა პროექტების „ჩრდილოეთი - რეალიები“, „კავკასია - რეალიები“, „ეხო კავკაზა“ და ა.შ.

რუსეთში „ამერიკის ხმას“ და „თავისუფლებას“ პრობლემები ჯერ კიდევ რუსეთ-უკრაინის ომის დაწყებამდე გაუჩნდათ: 2017 წელს მათ მიიღეს „უცხოური აგენტის“’ სტატუსი. 2022 წელს „რადიო თავისუფლება“ რუსეთში არასასურველ ორგანიზაციად აღიარეს, რაც იმას ნიშნავს, რომ მასთან კონტაქტი სისხლის სამართლის დანასაულად ითვლება.

რუსეთის არმიის უკრაინაში შეჭრის შემდეგ „ამერიკის ხმისა“ და „თავისუფლების“ ბევრი ჟურნალისტი იძულებული გახდნენ რუსეთიდან წასულიყვნენ, სისხლის სამართლებრივი დევნის გამო. ბევრ მათგანს პირადად აქვს მინიჭებული „უცხოელი აგენტის“ სტატუსი.

დონალდ ტრამპის ბრძანებულების ფონზე ჟურნალისტების საქმიანობის დაფინანსებით ევროპაშიც დაინტერესდნენ. ეს საკითხი განიხილებოდა ამას წინათ საგარეო საქმეთა მინისტრების სამიტზეც. ჩეხეთის ხელისუფლებამ, სადაც „რადიო თავისუფლება//თავისუფალი ევროპის“ შტაბ-ბინა მდებარეობს, გაავრცელა განცხადება, რომელშიც აღნიშნულია, რომ უნდა მოიძებნოს თანხა რადიოსადგურის საქმიანობის გასაგრძელებლად. ჯერ-ჯერობით უცნობია, რამდენი ქვეყანა შეუერთდება ამ განცხადებას.

„ამერიკის ხმისა“ და „თავისუფლების“ ჟურნალისტების დასაცავად ბევრი ამერიკული და საერთაშორისო ჟურნალისტური ორგანიზაცია გამოვიდა - „აშშ-ის ეროვნული პრეს-კლუბი“, „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე“, „ჟურნალისტების დაცვის კომიტეტი“ და ა.შ.

კრემლში, დონალდ ტრამპის ბრძანებულების კომენტირებისას, დაზარალებულ რადიოსადგურებს „პროპაგანდისტული საშუალებები“ უწოდეს, ხოლო მათი სავარაუდო დახურვა „აშშ-ის საშინაო საქმედ“ შეაფასეს.

 

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way