"CNBC" (აშშ): „თურქეთში დამანგრეველი მიწისძვრა ქვეყნის მომავლისათვის კრიტიკულ მომენტში მოხდა: როგორია რეჯეფ ერდოღანის პრეზიდენტობის პერსპექტივა?“.

Date: 1003

„სანამ მთელი მსოფლიოდან თურქეთში ჩასული მაშველები ნანგრევებს წმენდენ და კატასტროფული მიწისძვრის შემდეგ გადარჩენილ ადამიანებს ეძებენ, ექსპერტები ცდილობენ შეაფასონ, თუ რა გავლენას მოახდენს სტიქიური უბედურება ქვეყნის პოლიტიკასა და ეკონომიკაზე გრძელვადიანი პერსპექტივით“, - ნათქვამია ამერიკული ტელეარხის CNBC-ის ვებ-გვერდზე გამოყვეყნებულ მასალაში სათაურით „თურქეთში დამანგრეველი მიწისძვრა ქვეყნის მომავლისათვის კრიტიკულ მომენტში მოხდა“ (ავტორი - ნატალი ტურაკი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

თურქეთში (და სირიაში) 6 თებერვალს მომხდარი უძლიერესი მიწისძვრის შედეგად მილიონობით ადამიანის ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. (...) სანამ „კატასტროფის მტვერი ჯერ კიდევ ჰაერში ტრიალებს“, ანალიტიკოსები იმ გრძელვადიან ეფექტს აფასებენ, რომელსაც, სავარაუდოდ, თურქეთზე სტიქიური უბედურება მოახდენს - ქვეყანაზე, რომლის 85-მილიონიანი მოსახლეობა უკვე ისედაც ჩაფლულია ღრმა ეკონომიკურ პრობლემებში და რომლის საგარეო-სამხედრო პოლიტიკა და დიპლომატია სერიოზულ გავლენას ახდენს მის საზღვრებს გარეთაც.

მიმდინარე წელი თურქეთისათვის „გარდამტეხი იქნება“: 14 მაისს საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები უნდა გაიმართოს. მათ შედეგებს - იმისგან დამოუკიდებლად, დარჩება თუ არა პრეზიდენტი რეჯეფ ერდოღანი ხელისუფლებაში - დიდი მნიშვნელობა ექნება მოსახლეობისათვის, ეკონომიკასთვის, ვალუტისათვის და დემოკრატიისათვის“.

ერთი მხრივ, რეჯეფ ერდოღანის რეაქცია მიწისძვრის შედეგებზე და მეორე მხრივ - ოპოზიციისა და საზოგადოების პოტენციური მოწოდებები მის პასუხისმგებლობაზე, თუ რატომ აღმოჩნდა შენობათა დიდი უმეტესობა უხარისხოდ აგებული, მნიშვნელოვან როლს შეასრულებს მისი პოლიტიკური ბედის განსაზღვრაში.

„თუ სამაშველო სამუშაოები არაკეთილსინდისიერად იქნება შესრულებული, მოსახლეობა კი, რომელსაც ხელისუფლების დახმარების იმედი აქვს, მთლიანობაში უკმაყოფილო დარჩება, ასეთ შემთხვევაში, რასაკვირველია, მმართველი პარტია და მთავრობა არჩევნების დროს საპასუხო დარტყმას მიიღებს“, - ამბობს CNBC-ის კორესპონდენტთან საუბარში მაიკ ჰარისი, ანალიტიკური ცენტრის Cribstone Strategic Macro-ს დამაარსებელი, - კიდევ ერთი პრობლემაა იმ შენობების მშენებლობის ხარისხი, რომლებმაც სტიქიის დარტყმას სათანადოდ ვერ გაუძლეს. თუ შენობები ხელისუფლების მიერ მიღებული ახალი სტანდარტებით იქნენ აგებულნი და მშენებლობის პროცესი სრულიად უკონტროლოდ იყო მიშვებული, მაშინ, რასაკვირველია, რეჯეფ ერდოღანი კრიტიკის სერიოზული ტალღის წინაშე აღმოჩნდება. იგი სიტუაციაზე კონტროლს დაკარგავს“.

ზოგიერთი ექსპერტის ვარაუდით, რეჯეფ ერდოღანმა გასულ წელს ვადამდელი საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნები იმიტომ დანიშნა, რომ სურდა ეკონომიკის კიდევ უფრო გაუარესებისათვის დაესწრო, როცა ინფლაცია 57%-ს აღწევდა. ანუ სხვაგვარად რომ ვთქვათ, პრეზიდენტმა ეს ნაბიჯი იმიტომ გადადგა, რომ მეტი შანსი ჰქონოდა ხელახალი არჩევისათვის, სანამ სიტუაცია დამძიმდებოდა. ახლა კი მოულოდნელმა მიწისძვრამ სიტუაცია უეცრად გააუარესა და მისი შანსები შეამცირა.

რეჯეფ ერდოღანის უფრო ადრინდელი წინასაარჩევნო ფინანსური დაპირებები - ისეთი პოპულისტური განცხადებები, როგორებიცაა ხელფასის მომატება და საპენსიო ასაკის შემცირება - დღეს უკვე შეუსრულებელი ჩანს: იმიტომ, რომ სახელმწიფო ბიუჯეტის ლომის წილი მთელი ქალაქების აღდგენას მოხმარდება. გასათვალისწინებელი ის ფაქტორიც, რომ ბოლო წლებში ინვესტორებს თურქეთიდან ფული უფრო მეტად გაჰქონდათ, ვიდრე შეჰქონდათ და აბანდებდნენ.

და მაინც, მიწისძვრისა და ეკონომიკური პრობლემების მიუხედავად, ექსპერტი მარკ მებიუსი კომპანია Mobius Capital Partners LLP-დან ოპტიმისტურ განწყობას ინარჩუნებს: „როცა საქმე თურქეთის ინვესტირებას ეხება, ჩვენ ძველებურად ვთვლით, რომ ამ ქვეყნის ეკონომიკა სიცოცხლისუნარიანია“. ჩვენ თურქეთში ინვესტიციების ჩადებას ვაგრძელებთ. იმიტომ, რომ თურქები მოქნილები არიან, ისინი სწრაფად ეჩვევიან ყველანაირ სიძნელეს, უბედურებებს, პრობლემებს და ცხოვრებას ჩვეულებრივ აგრძელებენ, თუნდაც ინფლაციის დიდი დონე იყოს ლირის მყიფე კურსის დროს. ასე რომ, ჩვენ თურქეთის ეკონომიკაში კაპიტალის დაბანდებისა საერთოდ არ გვეშინია“.

რაც შეეხება რეჯეფ ერდოღანის პოლიტიკურ პერსპექტივას, მარკ მებიუსის აზრით, თურქეთის მოუმზადებლობამ მსგავსი სტიქიური უბედურებების წინაშე შეიძლება არჩევნებში პრეზიდენტის შანსები შეამციროს. „დიახ, მშენებლობის დროს ხარისხის მოთხოვნებისა და სხვადასხვა ნორმების დარღვევა [რეჯეფ ერდოღანის] წარმატებისათვის სერიოზული პრობლემა იქნება“, - განმარტავს ექსპერტი.

პრეზიდენტის რეაქცია მიწისძვრის შედეგებზე და მისგან გამომდინარე არჩევნების შედეგები გავლენას მოახდენს თურქეთის როლზეც საერთაშორისო ურთიერთობებში. „რა თქმა უნდა, ანკარას დაეხმარებიან და მასზე დასავლეთის ზეწოლა შემცირდება, ვთქვათ, შვედეთისა და ფინეთის ნატოში მიღების საკითხში, მაგრამ თავის მხრივ, შესაძლოა, არც თურქეთმა არ გააგრძელოს მკაცრი პოზიციის გამოხატვა ჰელსინკისა და სტოკჰოლმის მიმართ“, - თვლის სინან ულგენი, სტამბოლის ეკონომიკისა და საგარეო პოლიტიკის კვლევითი ცენტრის ხელმძღვანელი, - „თუმცა ამას, სავარაუდოდ, დროებითი ხასიათი ექნება. თურქეთი, როგორც კი პრობლემებს მეტ-ნაკლებად მოაგვარებს, ისევ დაუბრუნდება საგარეო პოლიტიკის კურსს“.

ამჟამად თურქეთს ნატოელი მოკავშირეები და მსოფლიოს ქვეყნები ჰუმანიტარულ დახმარებას სთავაზობენ და სამაშველო რაზმებს უგზავნიან, რომ რაც შეიძლება მეტი ადამიანი იყოს გადარჩენილი და მიწისძვრის შედეგების ლიკვიდაცია დაჩქარდეს. ბუნებრივია, ანკარას დაჭირდება მეტი სახელმწიფო სახსრების დახარჯოს გაჭირვებული, დაშავებული მოქალაქეების დასახმარებლად და დანგრეული პროვიციების აღსადგენად.

„დადებით მომენტად ითვლება ის, რომ თურქეთს საბიუჯეტო სივრცე აქვს“, - ხაზს უსვამს სინან ულგენი. ქვეყნის საგარეო ვალისა და მთლიანი შიდა პროდუქტის (მშპ) შეფარდება დაახლოებით 34%-ით გამოიხატება, რაც ძალიან ახლოს დგას აშშ-სთან და ევროკავშირის წევრ ქვეყნებთან. ექსპერტის თქმით, ეს ნიშნავს, რომ თურქეთს აქვს საბიუჯეტო ხარჯების გაზრდის შესაძლებლობა, „თუნდაც ამ დროს სახელმწიფო ვალის კოეფიციენტი მნიშვნელოვნად გაიზარდოს“.

თურქეთი დიდი ეკონომიკის მქონე სახელმწიფოა და მას აქვს იმის პოტენციალი, რომ მეტ-ნაკლებად წარმატებით მოახდინოს რეაგირება სტიქიურ უბედურებაზე. თუმცა ამ მიწისძვრამ ისეთი დიდი ზარალი გამოიწვია, რომ სამწუხაროდ, შესაძლოა თურქეთს ენერგია არ ეყოს პრობლემების გადასალახავად“, - ამბობს CNBC-ის ეთერში მარკ მებიუსი.

წყარო: https://www.cnbc.com/2023/02/09/turkey-earthquake-comes-at-a-critical-time-for-the-countrys-future.html

მოამზადა სიმონ კილაძემ

ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.

არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.

ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.

რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.

ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.

ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.

ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი	ტრამპის ძირითადი მიდგომა	არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი	პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა	ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი	მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა	„რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO	ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება	America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი	ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები	სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.