,
„მაშინაც კი, თუ ისრაელი ღაზას სექტორში მიმდინარე ომში სამხედრო წარმატებას მიაღწევს, ის მაინც ომში დამარცხებული იქნება. 7 ოქტომბრის შემდეგ ღაზას წინააღმდეგ წარმოებული მძიმე კამპანიის გამო, ისრაელმა ვერ ან არ აირჩია გამოეყენებინა უდიდესი ისტორიული შესაძლებლობა, რაც ჰქონდა დაარსების დღიდან. დღეს მას ემუქრება უსაფრთხოების ონტოლოგიური კრიზისი და სტატუსის შფოთვა ისეთი მასშტაბით, როგორიც 1948 წლის შემდეგ“, - ნათქვამია თურქეთის სახელმწიფო რადიოტელეკორპორაციის (TRT - Turkish Radio and Television Corporation) ქართულენოვან ვებ-გვერდზე გამოქვეყნებულ სტატიაში სათაურით „ღაზას სექტორში მიმდინარე ომის დამარცხებულები“ (ავტორი - მურათ იეშილთაში, პროფესორი,ანალიტიკურ ცენტრ SETA/სეტას უსაფრთხოების კვლევების დირექტორი).
შვიდი ოქტომბრის შემდეგ ისრაელი არის ქვეყანა, რომელმაც ბევრ ფრონტზე წააგო და უახლოეს წლებში მოუწევს ამით ცხოვრება. 7 ოქტომბრის ერთ-ერთი პირველი სტრატეგიული შედეგი უსაფრთხოებას უკავშირდება. სამხედრო თვალსაზრისით, ისრაელის უსაფრთხოების დოქტრინას აქვს ოთხი საყრდენი. მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანია სამხედრო შეკავება. თავშეკავება არის ქვეყნის ყველაზე მნიშვნელოვანი იარაღი თავდაცვის წინ. 7 ოქტომბრის თავდასხმებმა და ისრაელის არმიის სისუსტემ ომის მდგრადობის კუთხით გამოიწვია თავდაცვის მითის დაშლა. კიდევ ერთი ელემენტია ადრეული გაფრთხილება. ადრეული გაფრთხილება ემყარება მტრის მოქმედების წინასწარი ცოდნის უპირატესობას, ქვეყნის ყველა სადაზვერვო შესაძლებლობის წყალობით. 7 ოქტომბერი აჩვენებს, რომ ისევე, როგორც 1973 წელს, ისრაელის ადრეული გაფრთხილების შესაძლებლობა არ არის სრულყოფილი. ისრაელის უსაფრთხოების დოქტრინის კიდევ ერთი ელემენტია თავდაცვა. თავდაცვა შედგება იმ შესაძლებლობების ჯამისგან, რომელიც საშუალებას აძლევს არმიას დაიცვას თავი, როგორც ძირითადი ძალა იმ სიტუაციაში, როდესაც შეკავება არ მუშაობს და ხდება აგრესია. ისრაელის არმიამ 7 ოქტომბერს არამარტო ვერ შეასრულა საკუთარი თავის თავდაცვითი მოვალეობა, არამედ გაუჭირდა ბრძოლა ღაზაში, როგორც ნამდვილი ჯარი. უსაფრთხოების დოქტრინის მეოთხე საყრდენი არის აბსოლუტური გამარჯვება. აბსოლუტური გამარჯვება გულისხმობს უდავო სამხედრო გამარჯვებას, რომელიც შეუძლებელს ხდის მტრის გადაჯგუფებას და ხელახლა შეტევას. მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელის ომის სტრატეგიული მიზანი ღაზაში გამოცხადდა, როგორც ჰამასის განადგურება, გასაგები იყო, რომ ეს არ მოხდებოდა. ამ მიზეზით, ნეთანიაჰუს ადმინისტრაციამ შეცვალა სტრატეგია „განადგურების“ შესაჩერებლად და მისი დასუსტების მიზნით.
ამ ომში, ისრაელის დანაკარგები მხოლოდ სამხედრო დანაკარგებით არ შემოიფარგლება. შეუძლებელია ამით ქვეყანა მოექცეს, როგორც საერთაშორისო ურთიერთობების არანორმალური წევრი, როდესაც ფუნდამენტური ელემენტები, რომლებიც კვებავს მის ინტერესებსა და შიშებს, უფრო რელიგიურია, ვიდრე რაციონალური. მაგალითად, დაეში არის ასეთი მაგალითი. ნიადაგი, რომელიც კვებავს მათ ინტერესებსა და შიშებს, არის რელიგიური და არა ამქვეყნიური. ამ მიზეზით, ის არ გრძნობს რაიმე წესებს. ისრაელის თავდასხმებმა ღაზაზე, რომელიც არ შეესაბამება ომის კანონებს, ისრაელი გადააქცია სახელმწიფოდ, რომელიც მოქმედებს საერთაშორისო სამართლის მიღმა. 7 ოქტომბრის შემდეგ განხორციელებულმა „ღაზას გენოციდმა“ აშკარად გამოიწვია ისრაელის გენოციდურ ქვეყნად გადაქცევა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ვითარება ისტორიული ტრაგედიაა, ის მომავალში ისრაელის საერთაშორისო რეპუტაციის განუყოფელი ნაწილიც იქნება. ის ფაქტი, რომ ნეთანიაჰუს მთავრობისა და ომის მხარდამჭერების მიერ ომი არაერთხელ გამოხატულია რელიგიური ცნობებით, გაცილებით ღრმა პრობლემას ავლენს. ისრაელის ე.წ. საერო პოლიტიკური რეჟიმი სხვა არაფერია, თუ არა უსაფუძვლო რიტორიკა; უარესი, ეს ადასტურებს, რომ ისრაელი მესიანური ქვეყანაა. შედეგად, ღაზას ომმა გამოიწვია ისრაელის დაშიფვრა, როგორც რადიკალური ქვეყანა, რომელიც არ დაემორჩილა საერთაშორისო სამართლის წესებს და ომი რელიგიური გახადა. სინამდვილეში, გლობალური მასშტაბით პალესტინის მხარდამჭერი ისრაელის საწინააღმდეგო დემონსტრაციები იწვევს თელ-ავივის იზოლირებას გლობალურ დონეზე.
კიდევ ერთი დანაკარგი ისრაელისთვის, როგორც რადიკალური სახელმწიფოსთვის, არის საკუთარი საზოგადოების დაკარგვა. მიუხედავად იმისა, რომ 7 ოქტომბერმა რადიკალურად შეარყია ისრაელის უსაფრთხოების განცდა არა მხოლოდ როგორც სახელმწიფოს, არამედ როგორც საზოგადოებას, თავდასხმების ისტორიული ჩარჩო „ჰოლოკოსტის“ თვალსაზრისით ემსახურებოდა დაუცველობისა და სოციალური შეშფოთების გაღრმავებას. თავდასხმებზე ისრაელის სამხედრო პასუხის ძალადობამ კიდევ უფრო გააფართოვა და გააძლიერა გლობალური ისრაელის საწინააღმდეგო განწყობები, რამაც გამოიწვია ებრაული თემი გადაექცია გლობალური მასშტაბის შეშფოთების საზოგადოებად. ამ ვითარებაზე პასუხისმგებელი თავად ისრაელის მთავრობაა.
ამ ეტაპზე კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი დანაკლისი არის ის, რომ ისრაელი გადაიქცევა ქვეყნად, რომელიც თანდათან შორდება დემოკრატიულ პრაქტიკას და ხდება ავტორიტარული ექსტრემიზმის ღერძზე. შეუძლებელია პოლიტიკისა და საზოგადოების ნორმალიზება ქვეყანაში, სადაც პოლიტიკის ძირითადი დინამიკა მუდმივად სხვებზე მაღლა დგას. მსგავსი პროცესი იქმნება ისრაელში, 7 ოქტომბრის შემდეგ. ამ კონტექსტში, ისრაელში პოლიტიკური ცხოვრება უფრო რადიკალიზებული გახდება, პოლიტიკური დისკურსები გამკაცრდება და საჯარო სფერო ხელახლა გაძლიერდება ნაციონალისტური ებრაული იდენტობის გარშემო. ეს სიტუაცია ისრაელს კიდევ უფრო მკაცრ ბანაკში გადააყენებს პალესტინის საკითხთან დაკავშირებით და პრობლემის ორი სახელმწიფოს ფორმატში გადაწყვეტა შეუძლებელი გახდება.
სამხედრო, პოლიტიკური და სოციალური დანაკარგების გარდა, ისრაელის ყველაზე მნიშვნელოვანი დანაკარგი ხდება, მის რეგიონულ გეოპოლიტიკურ პოზიციაზე. 7 ოქტომბრამდე რეგიონულმა ნორმალიზებამ ისრაელს ისტორიული იზოლაციის დაძლევის სტრატეგიული შესაძლებლობა შეუქმნა. თუმცა, ისრაელის ხედვა პალესტინის საკითხზე, როგორც ნულოვანი ჯამის თამაშზე, რომელშიც მხოლოდ ის იმარჯვებს და მისი მტრული დამოკიდებულება რეგიონული აქტორების მიმართ, იწვევს მის იზოლაციას. ბევრი სტრატეგიული შესაძლებლობა, განსაკუთრებით არაბულ-ისრაელის ნორმალიზაცია, რეგიონალური ეკონომიკური პროექტები და ენერგეტიკული პარტნიორობა, აღარ არის შესაძლებელი ღაზაში განვითარებული მოვლენების გამო. ამ შესაძლებლობის არეალის ხელახლა შექმნა ადვილი არ იქნება.
შედეგად, ღაზაზე ისრაელის თავდასხმები და არაპროპორციული ძალადობა; ამან გამოიღო შედეგი, რომლითაც ისრაელმა ცუდი რეგიონალური და გლობალური იმიჯი შეიძინა. ისრაელი ახლა უფრო იზოლირებული და დაუცველი ქვეყანაა ახლო აღმოსავლეთში, ვიდრე წარსულში.
