ზოგადად საერთაშორისო ურთიერთობებს არ უყვარს კომპლექსური საკითხის ძალიან გამარტივება, მაგრამ ახლა გავაკეთოთ ასე: ნელ-ნელა ყალიბდება რუსულ-ჩინური ასიმეტრიული ღერძი, რომელშიც წევრები დასავლეთის საწინააღმდეგო ინტერესებით, ჩინური რესურსებისაკენ სწრაფვით ან რუსული იარაღისა და დაქირავებულების გამოყენებით ძალაუფლების შენარჩუნების სურვილით არიან გაწევრიანებული.
ამ ჯერ კიდევ ჩამოუყალიბებელი ღერძის მთელი მინუსი ისაა, რომ მისი წევრები ერთმანეთის მეტოქეებიც არიან, თუმცა მოკლე ვადაში ურთიერთმტრობისათვის თავის არიდებას ცდილობენ დასავლეთის პოლიტიკური, კულტურული და ფინანსური დომინაციის გასანეიტრალებლად. ამ ღერძს რეალური ფორმირებისათვის წინ არაერთი გამოცდის ჩაბარება მოუწევს.
წითელი ფერით ის ქვეყნებია აღნიშნული, რომლებიც ამ ღერძის მთავარ ძალას წარმოადგენენ: რუსეთი, ჩინეთი, ბელარუსი, ირანი და ჩრდილოეთ კორეა. ამ ხუთეულიდან სამს ბირთვული იარაღი აქვს, ბელარუსში კი რუსული ბირთვული არსენალია განთავსებული.
ნარინჯისფერით მათი მოკავშირე ან მათზე სხვადასხვა მიზეზით დამოკიდებული ქვეყნები არიან წარმოდგენილნი. მათ რიგებში ბევრ სახელმწიფოს დიდი არჩევანი არ აქვს - ზოგი ჩინეთის ვალის მახეშია გაბმული და ზოგიც კრემლის მხარდაჭერაზეა ჩამოკიდებული.
მოყვითალო შტრიხებით წარმოდგენილი ქვეყნები რუსულ-ჩინური ღერძის არასტაბილური, ცვალებადი მოკავშირეები არიან, რომლებიც გარემოებების ცვლილებასთან ერთად შეიძლება ამ ღერძის საპირისპირო მხარეს აღმოჩნდნენ, თუმცა ამ მოცემულ მომენტში ამ ღერძის მიზნებს გარკვეულწილად იზიარებენ.
იქ სადაც სამოქალაქო ომები მიმდინარეობს რუსეთი ან მოკავშირითაა წარმოდგენილი ან/და ერთ მხარეს იარაღისა და სადაზვერვო ინფორმაციის მიწოდებას ახდენს.
ცხადია ეს გამარტივებული რუკაა, მაგრამ საერთაშორისო პოლიტიკაში წარმოდგენილი კონტურების აღქმაში დაგვეხმარება.
უნდა გავიმეორო ისიც, რომ ეს ღერძი სინამდვილეში საკმაოდ მყიფეა და ვიხილეთ კიდეც, ირანის დაბომბვის პროცესში რუსეთისა და ჩინეთის პასიურობა, მაგრამ ფაქტი, რომ მათ შორის კოორდინაცია, თანმიმდევრული თანამშრომლობა და საერთო პოლიტიკური განწყობების ფორმირება მიმდინარეობს, ეს უკვე იმის საფუძველს იძლევა, რომ ამ ღერძის ფორმირების პოტენციალზე ვისაუბროთ.
