მსოფლიოს უმდიდრესი ოჯახები $1.5 ტრილიონით გამდიდრდნენ - ვინ ლიდერობს რეიტინგს?

თარიღი:

გიორგი არონია

გასულ ერთ წელიწადში, მსოფლიოს უმდიდრესი ოჯახების ქონების ჯამური შეფასება $1.5 ტრილიონით გაიზარდა - ამ მაჩვენებელს ამერიკული Bloomberg-ი აქვეყნებს, რომელიც მსოფლიოს ყველაზე მდიდარი დინასტიების ყოველწლიური რეიტინგს ადგენს.

ამ რეიტინგში ისეთ გვარებს შეხვდებით, რომელთა შესახებ, დარწმუნებული ვარ, ბევრი რამ ამ დრომდეც გსმენიათ. სწორედ ამ რეიტინგში არიან დიდი ამერიკული ბიზნესდინასტიების შთამომავალი უოლტონები, მარსები და ქარგილები, მაგრამ მათ გვერდით მდიდარი არაბული ოჯახებიც არიან, რომელთა შემთხვევაში, როგორც წესი, ქონების ღირებულების შეფასება ფაქტობრივად წარმოუდგენელია, რადგან კომპანიებთან ერთად, ისინი, ხშირ შემთხვევაში, ქვეყნებსაც ფლობენ.

აი, სწორედ ამ კატეგორიის სიმდიდრეს ფლობს კატარის სახელმწიფოს მმართველების, ალ-თანების დინასტია, რაც გასაკვირი არ არის, თუ გავითვალისწინებთ, რომ სწორედ ამ ოჯახის ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა, მუჰამედ ბინ თანიმ მიპოვა ბრიტანეთის იმპერიისგან კატარის მმართველის წოდება, ჯერ კიდევ შორეული 1868 წელს, რითაც საკუთარი ოჯახის ჰეგემონიას ჩაუყარა სათავე. იმ დროს, ცხადია, ნავთობი რა იყო არავინ იცოდა, მაგრამ 1940-იან წლებში, შავი ოქრო კატარშიც იპოვეს, თანაც უხვად რამაც ალ-თანების დინასტია მილიარდერების თანრიგში აიყვანა და 1971 წელს, დამოუკიდებლობა მოუტანა.

ალ-თანების ოჯახის სიმდიდრის მთავარი წყარო, ცხადია, დღესაც ნავთობია, მაგრამ კატარელი შეიხები ჭკვიანურად იქცევიან და შავი ოქროს რეალიზებით მიღებულ მოგებას სხვადასხვა ფინანსურ ინსტრუმენტებში აბანდებენ, რის გამოც, ალ-თანების ოჯახის ქონებას, ამერიკული Bloomberg-ი, ჯამურად, $133 მილიარდად აფასებს.

აი, რადიკალურად განსხვავებული ისტორია აქვს მე-4 ადგილზე მყოფ მარსების ოჯახს, რომელიც, გარკვეულ წილად, წარმოაჩენს, რომ ამერიკაში ყველაფერი შესაძლებელია. ამ დინასტიის სათავესთან ამერიკელ ფრენკ მარსს ვხედავთ, რომელმაც კანფეტების გაყიდვა ჯერ კიდეც 19 წლის ასაკში დაიწყო, შორეულ 1902 წელს. თავად მარსის შოკოლადის კომპანია მან რამდენიმე წლის შემდეგ, 1911 წელს დააფუძნა და თავდაპირველად ტკბილეულს ბითუმად ყიდდა, მაგრამ ბიზნესი ჩაუვარდა. აი, ამ მომენტში, ფრენკის შვილ ფორესტს ლეგენდარული შოკოლადის, Milky Way-ის შექმნის იდეა გაუჩნდა. მამამ შვილს დაუჯერა, ხოლო ამ ბატონმა მარსების ოჯახს უკიდეგანო წარმატება მოუტანა, რომელიც, დღეს, მარსების ხუთი თაობის ხელში გამოვლის შემდეგ, Bloomberg-ის მიერ $142 მილიარდადაა შეფასებული.

გამდიდრების მსგავსი ისტორია აქვთ, სხვათა შორის, ერმეების ოჯახსაც, რომელთა ისტორია სათავეს 1837 წელს იღებს, როცა ტიერი ერმემ ფრანგი დიდგვაროვნებისთვის საჯირითო ტანსაცმლის კერვა დაიწყო - იმ დროს, მოგეხსენებათ, ჯირითობაზე დიდი გასართობი არაფერი იყო. მოგვიანებით, საოჯახო ბიზნესი ტიერის შთამომავლების ხუთმა თაობამ გადაიბარა და დღეს, მათი ქონება, ჯამურად, $151 მილიარდითაა შეფასებული, ხოლო თავად კონგლომერატი, ცხადია, მაღალი მოდის ყველა პროდუქტს კერავს, მათ შორის ბირკინის ჩანთებს, რომლებიც აუქციონებზე ასობით ათასად და ხშირად, მილიონებადაც კი იყიდება.

ერმეების შემდეგ, უოლტონებზე უნდა მოგიყვეთ, რომლებიც პლანეტის ყველაზე მდიდარი ოჯახის ტიტულს წლების განმავლობაში არ თმობდნენ, რაც გასაკვირიც არ არის, რადგან ისინი მსოფლიოს უდიდესი საცალო სავაჭრო ქსელის, Walmart-ის მფლობელები არიან. ამ კომპანიის მასშტაბი რომ აღიქვათ, გეტყვით, რომ შარშან, Walmart-მა, რომელსაც მსოფლიოში 10,500 მაღაზია აქვს $611 მილიარდის შემოსავალი მიიღო - ეს რიცხვი, 20-ჯერ მეტია, ვიდრე საქართველოს მთლიანი შიდა პროდუქტი. ამასთან, Walmart-ი მსოფლიოს უდიდესი დამსაქმებელიცაა, რადგან ამ კომპანიაში ორი მილიონ ასი ათასი ადამიანი მუშაობს, ანუ საქართველოს მოსახლეობის 57%. აი, ასეთ რიცხვებთან გვაქვს საქმე, როცა უოლტონებზე ვსაუბრობთ, რომლებიც Walmart-ის 46%-იან წილს ფლობენ, რითაც მათი ქონების ჯამური შეფასება $260 მილიარდ დოლარს შეადგენს.

ახლა კი, დროა მსოფლიოს უმდიდრეს ოჯახზე მოგიყვეთ, რომელიც, არც მეტი, არც ნაკლები, ნავთობითაა გამდიდრებული. ეს ოჯახი ალ-ნაჰიანების გვარს ატარებს და მისი მმართველი აბუ-დაბის მმართველი შეიხ მუჰამედ ბინ ზაიედ ალ-ნაჰიანია. ეს ადამიანი არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში შემავალი შვიდი საამიროდან ყველაზე დიდ და მთავარს - აბუ-დაბის მართავს, მაგრამ ამ ოჯახის როლი მნიშვნელოვანია უშუალოდ ქვეყნის ჩამოყალიბებაშიც, რადგან ის ქვეყნის ამჟამინდელი მმართველის მამამ - შეიხ ზაიედ ბინ სულთან ალ-ნაჰიანმა დააფუძნა, ჯერ კიდევ 1971 წელს. მას შემდეგ, ცხადია, ეს ოჯახიც ნავთობით გამდიდრდა და დღეს ლამის $1.5 ტრილიონის პირად და სახელმწიფო აქტივებს აკონტროლებს. Bloomberg-ის შეფასებით, ალ-ნაჰიანების დინასტია $305 მილიარდი დოლარის ქონებას ფლობს, მაგრამ რეალურად, ეს რიცხვი, სავარაუდოდ, გაცილებით უფრო დიდია.

მოკლედ, ასეთია Bloomberg-ის რეიტინგი, რომლის ხუთეულშიც ვერ მოხვდა ერთი საინტერესო და ძალიან მნიშვნელოვანი ოჯახი. ცხადია, საუდის არაბეთის მმართველ ოჯახს, ალ-საუდებს ვგულისხმობთ, რომლებიც ამერიკული გამოცემის შეფასებით, $112 მილიარდი დოლარის ქონებას ფლობენ და შესაბამისად, რეიტინგში მხოლოდ მე-7 ადგილს იკავებენ. ეს საკითხი, თავიდან ბოლომდე საკამათოა, რადგან თუ უოლტონების შემთხვევაში, მაგალითად, ყველაფერი ნათელია, რადგან კომპანია - საჯაროა, იმ ადამიანების შემთხვევაში, რომლებიც პირდაპირი გაგებით მთელ ქვეყანას ფლობენ, რომელიც, თავის წინ, დედამიწაზე არსებული ნავთობის მეხუთედს ფლობს მსოფლიოს რიგით მე-3 უმსხვილესი კომპანიის, Saudi Aramco-ს გავლით, ქონების შეფასება, საკმაოდ რთულება.

ამგვარად, თეორიულად, ალ-საუდების დინასტია, წესით და რიგით, მსოფლიოს უმდიდრესი ოჯახების სათავეში უნდა იყოს და არა მე-7 ადგილზე. ამის ფონზე კი, საუდის არაბეთის დე ფაქტო მმართველი და მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ადამიანი, მუჰამედ ბინ სალმანი, პლანეტის უმდიდრეს ადამიანად უნდა მივიჩნიოთ, რომლის ქონება იზომება არა მილიარდებში, არამედ ტრილიონებში.

წყარო:https://bm.ge/

ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.

არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.

ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.

რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.

ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.

ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.

ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი	ტრამპის ძირითადი მიდგომა	არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი	პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა	ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი	მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა	„რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO	ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება	America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი	ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები	სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.