„მეუბნებიან, რომ ჩემს უფლებებს გადავამეტე, რომ მე არ მქონდა უფლება, გავრეოდი პოლიტიკაში და ამომეღო ხმა.
არ ვიცი, მაქვს თუ არა საბჭოთა ხელისუფლების თვალსაზრისით რაიმე მოქალაქეობრივი უფლება, მაგრამ ის კი ჭეშმარიტებაა, რომ ჩვენ თვითონ... არ ვერევით სახელმწიფო წყობილების და მართვა-გამგეობის საქმეში, მთავრობის უარყოფა და წინააღმდეგობაში და სხვა, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ პირში წყალი ჩავიყენოთ და არა ვსთქვათ რა, როდესაც ვხედავთ უსამართლობას..., ხალხის შევიწროებას, ერისთვის საზიანო შეცდომებს და, საზოგადოდ, არ ვიტვირთოთ ხალხის სამსახური, მისი ინტერესების დაცვა და მისი მწუხარების საგანი არ ვამცნოთ ქვეყანას...
როგორც სარწმუნოებრივი, ისე ისტორიული მაგალითები მაძლევდნენ მე უფლებას ხმის ამოღებისას.
არა, ეს უფლება არ არის, ეს არის მოვალეობა, და მისი აუსრულებლობა გამხდიდა მე უღირსად ჩემი თანამდებობისა – პასუხისმგებლად ღვთის, ეკლესიისა და ერის წინაშე...
გეკითხებით თქვენ, ვიყავი მოვალე ამომეღო ხმა, თუ არა? როდესაც სახლს ცეცხლი ეკიდება, ნუთუ გულგრილად უნდა ვუცქიროთ იმ იმედით, რომ ის თავისთავად ჩაქრება?
მე ვფიქრობ და, იმედი მაქვს, თქვენც დამეთანხმებით, რომ თუ ვხედავდი ხალხის ეროვნულად მოსპობის საშიშროებას, მოვალე ვიყავი, ხმა ამომეღო, ხოლო ახლა ამ მოვალეობის ასრულებისათვის ვსდგევარ საქართველოს უზენაეს ეროვნულ სასამართლოს წინაშე, რომელიც მასამართლებს, როგორც დამნაშავეს...
ჩემი 37 წლის სამსახური მე მოვანდომე გარუსების პოლიტიკასთან ბრძოლას. ვიბრძოდი როგორც მოქმედებით, ისე პრესის საშუალებით, რამაც შემძინა
აუწერელი დევნულობა და ჩემს ცხოვრებაში არ მინახავს ტკბილი და მყუდრო დღეები...
მე შევასრულე ჩემი მოვალეობა და... როგორც ჩვენს წინაპრებს ტკბილად მიაჩნდათ სამშობლოსა და სარწმუნოებისათვის ტანჯვის მიღება, ეგრეთვე, ჩემთვის ტკბილი იქნება ის სასჯელი, რომელსაც მომისჯის უზენაესი სასამართლო მშობლიურ ეკლესიისა და ერის თავისუფლების დაცვის მიზნით ხმის ამოღებისათვის.“
კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსი ხელაიას 1924 წლის 17 მარტის სასამართლო პროცესზე წარმოთქმული სიტყვიდან.
