შორეულ აღმოსავლეთში, პოლარული წრის ჩრდილოეთით, რუსეთი ძალიან აქტიურად ახორციელებს პევეკის არქტიკული პორტის განვითარებას. მოსკოვმა ჯერ კიდევ უკრაინაში შეჭრამდე დაიწყო პოლარული საპორტო და სამხედრო ინფრასტრუქტურის განვითარება, მაგრამ ომის ჩიხში შესვლის, სანქციებისა და არაპროგნოზირებადი ჩინური მეზობლობა-მტრობის ფონზე ამ მიმართულებით ყურადღება იზრდება.

ზოგადად, არქტიკული/პოლარული წრის შიგნით ძალიან დიდი რაოდენობით მინერალური რესურსია, შესაბამისად, რუსეთი მის ათვისებას ცდილობს (არამხოლოდ შორეულ აღმოსავლეთში, მათ შორის ევროპის კონტინენტზეც). მაგრამ ეს არაა ყველაფერი - კიდევ ერთი და ფუნდამენტური რამ სწორედ ჩინეთიდან მომავალი საფრთხის ერთგვარი დაბალანსებაცაა - კრემლი თავის მოსახლეობას აქტიურად ახალისებს და ციმბირის ტერიტორიის ათვისებისაკენ მოუწოდებს - მაღალი ხელფასების გარდა მიწებსა და საცხოვრებლებს სთავაზობს.

რუსეთი დიდი ხანია ცდილობს თვითკმარი სახელმწიფო გახდეს. ცხადია, ამის განხორციელება სრულად მსოფლიოში ალბათ არავის შეუძლია, მაგრამ ამ ნიშნულთან მიახლოება კი ბევრის სურვილია. რუსეთის მთავრობაში არაერთხელ აღუნიშნავთ, რომ მათთვის გლობალური დათბობა მომგებიანიც კი შეიძლება აღმოჩნდეს რესურსებზე წვდომის თვალსაზრისით, თუმცა ომის დაწყების შემდეგ არამხოლოდ გაზის საბადოებზე კეთდება აქცენტი არამედ ოქროსა და სხვა მნიშვნელოვან მინერალებზე. ამასთან ყინულმჭრელების განვითარება და ყინულის საფარის ზოგადი შემცირება საზღვაო მიმოსვლის საშუალებას ზრდის.

დაბოლოს, არქტიკული პორტების განვითარებისას კიდევ ერთი მოტივაციაც აქვს რუსეთს - კრემლში ცდილობენ არქტიკის დიდი ნაწილი მანამ აითვისონ, სანამ იქ ისეთი მოთამაშეები მყარად მოიკიდებენ ფეხს, როგორიც აშშ, ნორვეგია, კანადა და ჩინეთია (ეს უკანასკნელი პირდაპირ არ ესაზღვრება არქტიკას, მაგრამ მაინც ცდილობს ინტერესების დაფიქსირებას).

მიყევით ბმულს - გიორგი კობერიძე