ემზარი გამოასვენეს სამების ტაძრიდან, რომელიც მისი ცხოვრების გვირგვინად იქცა
თარიღი : 02.19.2020 12:59  233

 

2019 წლის 23 ნოემბერს, გიორგობის ბრწყინვალე დღესასწაულის ზეიმის დღეს, წმიდა სამების საკათედრო ტაძრის გახსნიდან 15 წელი შესრულდა. სააგენტო „თბილის პოსტმა“ ამ თარიღთან დაკავშირებით მოიძია და ჩაწერა ის რესპოდენტები ვისაც დიდი წვლილი მიუძღვით ამ გრანდიოზული ნაგებობის მშენებლობაში

სამების საკათედრო ტაძრის  კონსტრუქტორის ბ-ნი ემზარ კიზირიას შესახებ, მის  მეუღლეს ქ-ნ მაყვალა რატიანს გავესაუბრეთ.

"ემზარ კიზირია, სამების საკათედრო ტაძრის  კონსტრუქტორი. 1990 წლიდან აქტიურად თანამშრომლობდა სრულიად საქართველოს საპატრიარქოს საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ცენტრთან; 1992 წელს დაინიშნა ცენტრის მთავარ ინჟინრად, წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის პროექტის მთავარ ინჟინრად, მთლიანი კომპლექსის აღმშენებლობის შემოქმედებითი გაერთიანება "კათედრალის" მთავარ ინჟინრად."

- ქ-ნ მაყვალა, ორიოდე სიტყვით მოგვიყევით, რას საქმიანობდა თქვენი მეუღლე სამების ტაძრის მშენებლობამდე

ემზარმა პოლიტექნიკური ინსტიტუტის  სამშენებლო-საინჟინრო ფაკულტეტი დაამთავრა, ძალიან უყვარდა თავისი საქმე.  ის იყო პროფესიონალი ინჟინერი-კონსტრუქტორი.   ემზარს მოუწია მუშაობა თითქმის ყველა პროექტზე, რაც კი იმ პერიოდში კეთდებოდა, უფრო მეტიც,  ის მონაწილეობდა საკავშირო მნიშვნელობის პროექტებშიც -  მერაბ ჩხენკელთან ერთად  თითქმის ყოველ კვირას  ჩადიოდა მიუსერაში, სადაც გორბაჩოვის აგარაკის მშენებლობა მიმდინარეობდა.  ემზარი  ამ აგარაკის კონსტრუქციის ავტორი იყო.  სამების საკათდრო ტაძრის მშენებლობამდე მუშაობა მოუწია   სურამის ეკლესიის მშენებლობაზე, მაგრამ  სამების ტაძარი, იყო მისი პროფესიული კარიერის  გვირგვინი. 

 - როგორ მოხვდა  თქვენი მეუღლე  სამების ტაძრის პროექტში?

- ემზარი   ჯერ კიდევ სტუდენტობიდან მეგობრობდა არჩილ მინდიაშვილთან,  შემდეგ ერთად მუშაობდნენ "სახქალაქმშენსახპროექტში".  ემზარი  სამების მშენებლობის პროცესში ჩაერთო თავიდანვე, მაშინ  როდესაც არჩილმა კონკურსისთვის არქიტექტურული პროექტის გაკეთება დაიწყო. ღამეებს ათენებდნენ   მუშაობაში.  ემზარი  პასუხისმგებლობით  გამორჩეული ადამიანი იყო, ასეთი მაშტაბური პროექტის კონსტრუქცია, რაც არის სამებაში, არ იყო მარტივი სამუშაო, ყველა დეტალი დიდი პასუხისმგებლობით იყო გასათვლელი და გასათვალისწინებელი. არ იცოდა რა იყო დაღლა,  24 საათის განმავლობაში შეუჩერებლად მუშაობდა. ჩვენც ყველა ემოციურად ისე ვიყავით დაკავებული ამ მშენებლობასთან, მთელი ოჯახი,  ჩვენი ორი ვაჟი, თითქმის  ათი წელი ამით  ვცხოვრობდით, ასე  იყვნენ  ყველას  ოჯახის წევრები, მეუღლეებს სადილიც კი მიგვქონდა ხოლმე ხანდახან,  რადგან ჩვენი ქმრები ღამეეს იქ ათენებდნენ. ემზარი შემოირბენდა ნახევარი საათით სახლში და ისევ სამებაზე იწყებდა:  საუბარს, წამოდი გაჩვენო, როგორ ამოდის კედლები,  როგორ შენდება, ემოციებით იყო ხოლმე სავსე.  ხშირად მივდიოდი მშენებლობის დროს, განსაკუთრებულად მახსოვს რამდენიმე დღე -  როდესაც ქვაბულში წარწერიანი ქვები ჩაიდო ტაძრის საძირკველში, უამრავი ხალხი მოგროვდა.  ძალიან დიდი მოვლენა იყო ჯვარის დადგმა, ამაზე ბევრი თქმულა და დაწერილა, თუმცა არავინ იცის, რომ პატარა წვლილი მეც მიმიძღვის.  იმ პერიოდში  არ  არსებობდა ასეთი სიმაღლის ტაძრის მშენებლობის გამოცდილება,  შესაბამისად, არ იყო  ტექნიკა,   მშენებლებს უწევდათ ურთულესი სამუშაოების შესრულება ძალიან მწირი ტექნიკის ხარჯზე.  მახსოვს,  ძლივს იშოვეს ამწე, რომელიც ჯვარს ასეთ სიმაღლეზე აიტანდა. ერთ-ერთი ინჟინრის რჩევით  შეკრეს დიდი კოლოფი, რომელიც უნდა გავსებულიყო წყლით, და უნდა ყოფილიყო ჯვრის საპირწონე ამწეზე.  წინასწარ მოსინჯეს რა გამოვიდოდა ამ მეთოდით, როდესაც კოლოფიდან წყლის გამოშვება  დაიწყეს და   კოლოფში წყალი რომ განახევრდა, კოლოფმა დაიწყო  კედელზე მიხეთქება, რაც შეუშლიდათ  ხელს ჯვრის დადგმაში.  ამას ქარიც  რომ დაემატებოდა, შესაძლებელი იყო, საერთოდ დაზიანებულიყო კედელი. მაშინ  პირველად ვნახე  აღელვებული ემზარი,  წუხდა. ვუთხარი:  არ ვიცი ჩემი, ექიმის რჩევა თქვენ რაში გამოგადგებათ, მაგრამ ვიცი, როგორ უნდა შეაჩეროთ კოლოფში წყლის მოძრაობა-მეთქი. გაკვირვებულმა შემომხედა. ვურჩიე შეეძინათ  რეზინის ბურთები, რომლითაც გაავსებდნენ კოლოფს. როდესაც გამოუშვებდნენ წყალს კოლოფიდან, ბურთები ამოტივტებოდა, სიცარიელეს ამოავსებდა და ასე მოაგვარებდნენ კოლოფის რხევის  პრობლემას. სიმართლე გითხრათ, გამოადგათ ეს მეთოდი, რაზედაც ემზარი ხშირად მეხუმრებოდა ხოლმე, ფიზიკის ახალი კანონი აღმომაჩენინე კონსტრუქტორ  კაცსო!   

სამების საკათედრო  ტაძარზე მთელი საქართველო მუშაობდა.  როდესაც  დასრულდა მშენებლობაც  და  მოსაპირკეთებელი სამუშაოებიც, ითქვა, რომ უნდა დასუფთავებულიყო იქაურობა, ტაძარი გაივსო ქალბატონებით. მეც იქ ვიყავი. საოცრება ვნახე.  მაშინ არ იყო ისეთი   დასასუფთავებელი საშუალებები, რაც ეხლაა,  მორწმუნე დედებს  თავიანთი შვილების პერანგები და ზეწრები ჰქონდათ მოტანილი, ამითი იწმინდებოდა ტაძარი. არავის  არ დაუვალებია მოსახლეობისთვის ტაძრის დალაგება, თუმცა ყველა ცდილობდა, თავისი ხელით შეხებოდა, თავისი წვლილი შეეტანა სამებაში.      

- ალბათ, განსაკუთრებით ემოციური დღე იყო თქენთვის სამების  ტაძრის კურთხევა.

- ეს იყო უზარმაზარი ზეიმი, უამრავი სტუმარი ჩამოვიდა უცხოეთიდან.  ყველას ამაღლებული გრძნობა ჰქონდა. იმ დღეს, სახლში ძალიან გვიან წამოვედით.  ღამის სამი საათი იქნებოდა ემზარმა მთხოვა, წამოდი სვეტიცხოველში მოვილოცოთო. როდესაც ტაძრიდან გამოვედით, ემზარმა მითხრა, ხომ დიდებულია სვეტიცხოველი, მაგრამ ჩვენი სამება  მაინც სხვა არისო. იმდენად ამაღლებული იყო მისი დამოკიდებულება სამების მიმართ,  ვერ მალავდა, გავეხუმრე, ხიბლში არ ჩავარდე-მეთქი.  ემზარი იმდენად მოკრძალებული ადამიანი იყო, ვინც მას იცნობდა,  ყველამ იცოდა მისი ეს თვისება. ტაძრის მშენებლობაში ჩართვამდე, არ იყო ისეთი  ეკლესიური, როგორც შემდეგ გახდა -  რწმენა  ძალიან განუმტკიცდა. 

-  როგორ გაგრძელდა მისი  ცხოვრება სამების პროექტის დასრულების შემდეგ? 

- სამების ტაძრის დასრულების  შემდეგ, ეს ჯგუფი, რომელიც საუკეთესო სპეციალისტებისგან შედგებოდა,   განუყოფელი იყო. ისინი ძალიან დამეგობრდნენ, ხშირად იკრიბებოდნენ ჩვენთან აბაშაში.  ემზარი წარმოშობით იყო  აბაშის რაიონის სოფელ კოდორიდან,  ნაესაკლოს გაგრძელებაა ეს სოფელი. ძალიან უყვარდა ემზარს თავისი მამა-პაპისეული მიწა.   ემზარი 59 წლის ასაკში გარდაიცვალა მოულოდნელად, გულის შეტევით. წმინდა  სამებიდან გამოასვენეს, ტაძრიდან, რომელიც მისთვის ყველაზე ძვირფასი იყო.  ემზარი იყო პირველი ვინც წავიდა ამ ქვეყნიდან, მათ შორის, ვინც სამება ააშენა. დაახლოებით ექვს თვეში გარდაიცვალა და სამებიდან გამოასვენეს  ბატონი ირაკლი ანდრიაძე, ამ  მშენებლობის ორგანიზატორი და ხელმძღვანელი.     

ემზარის გარდაცვალების შემდეგ ძალიან გამიჭირდა სამებაში მისვლა. სხვა ტაძარი ავირჩიე, რომელიც ასევე   ემზარის კონსტრუქციით არის აშენებული. ხუთი წლის შემდეგ  პირველად მივედი სამებაში, ჩვენი გვარის  კიზირიების გვარის შეკრებაზე. ცუდად გავხდი,  გამიჭირდა ემზარის გარეშე სამებაში ყოფნა. შემდეგ მარტო წავედი, მინდოდა დამეძლია ის განცდა, რაც მქონდა, რაც დამრჩა ჩემი  მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, მაგრამ ვერ შევძელი.  სამების ტაძარი ჩემი მეუღლისთვის იმდენად ძვირფასი იყო, თითქოს ისეთ რამეს შევეხები, რაც წარსულში დარჩა.  ალბათ, მოვა, დრო "დავბრუნდები" ჩემს საყვარელ ტაძარში, რომელიც  ყოველთვის  მენატრება და მახსენებს იმ წლებს, რომელიც ჩემმა მეუღლემ ამ დიდებულ  ტაძარს მიუძღვნა.

თამუნა სამადაშვილი  

ბლოგი
ლოგიკა vs სულიწმინდა, მედიცინა vs სასწაული

პანდემიას რომ გვერდს ვერ ავუქცევდით, ეჭვი არ მეპარებოდა, მაგრამ კორონავირუსის წინააღმდეგ  ფრონტი თუ  ღმერთისა და ღვთაებრივი საიდუმლოს არსებობა-არარსებობის  საკითხის გარშემო  სამკვდრო-სასიცოცხლო პოლემიკაში გადავიდოდა, ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი.  

შეიძლება ითქვას, რომ დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან მოკიდებული  ქართული ეკლესია არასოდეს  ყოფილა ისეთი მასირებული კრიტიკის სამიზნე, როგორც დღეს. სავარაუდოდ, მომავალ სოციოლოგიურ კვლევებში ეკლესიის რეიტინგის ვარდნას უნდა ველოდოთ.

სააგანგებო მდგომარეობის გამოცხადების შემდეგ, როცა ხალხმრავალი შეკრებების აკრძალვის მიუხედავად  ეკლესიამ  თავისი განჩინებით არ გააუქმა ღვთისმსახურება და  ზიარების ძველი წესიც  ძალაში დატოვა (თუმცა აღსანიშნავია, რომ  ეკლესიამ გაიზიარა  რეკომენდირებული უსაფრთხოების ზომები -მორწმუნეთა დაშორიშორება დადგენილ დისტანციაზე, დეზინფექციის უზრუნველყოფა, რიგ შემთხვევებში  ღვთისმსახურებმა მორწმუნეებს ზიარების სახლში მიღების პრაქტიკა შესთავაზეს). ეკლესიის პოზიციის მიმართ კრიტიკამ პიკს მიაღწია არგუმენტებით:  მრევლს იყენებს ბიოლოგიურ იარაღად  და ღმერთის სახელით  სასიკვდილოდ სწირავს. ამასთანავე  გამოცხადდა, რომ ეს პოზიცია არა მხოლოდ სამედიცინო თვალსაზრისითაა გაუმართლებელი, არამედ ადამიანების სიცოცხლის სასწორზე შეგდებით „ჩვენ ღმერთს ვცდით“,  რაც   სახარებისეულადაც  მიუღებელი და დაუშვებელია.

ერთი სიტყვით, ეკლესიის პოზიცია ანტიჰუმანურად და არაქრისტიანულად გამოცხადდა.

არაზუსტია მთავარ სამიზნედ ეკლესიის შერჩევა.

ცოტა შორიდან და თვალსაჩინოებით დავიწყებ.

წარმოიდგინეთ,  რომ ბავშვები თამაშობენ,  მაგალითად,  ომობანას,   თამაშისას უსაფრთხო სათამაშოებს იყენებენ-პლასტმასის თოფებითა და ხმლებით „ვითომ-ვითომ“ მტრებს „ვითომ-ვითომ“ ებრძვიან.

ყველაფერი რიგზეა.

ბავშვები უნდა თამაშობდნენ-წარმოსახვით როლებს ირგებდნენ და ფანტაზიას გასაქანს აძლევდნენ,  ეს მათი ბუნებრივი მდგომარეობა და ჩვენგან მოსაწონი საქციელია,  ამიტომ არათუ  თამაშს არ ვუშლით, ვაქებთ კიდეც.

მაგრამ ერთი წუთით წარმოიდგინეთ, რომ ბავშვებმა  წარმოსახვით  კიარა, ნამდვილ მტრებად მიიღეს ერთმანეთი და პლასტმასის იარაღებით კიარა, ქვებით, ჯოხებით, დანებით  ან სულაც  ცეცხლსასროლი იარაღით დაერივნენ „ნამდვილ მოწინააღმდეგეებს“.

ვუბრაზდებით და   ვაწყვეტინებთ სახიფათო თამაშს.

ეკლესიის კრიტიკოსი რაციონალისტების თვალში  ზიარება ფორმალური,  ყოველგვარ ღვთაებრივ  შინაარსსმოკლებული ცრუმორწმუნე ადამიანების ფანტაზის თამაშია „ვითომ-ვითომ“, მაგრამ სრულიად უწყინარი და ამიტომ მისაღები რიტუალური ქცევა, როგორც ბავშვებისათვის პლასტმასის უსაფრთხო სათამაშოებით ომობანას თამაში. მაგრამ როგორც კი აღმოჩნდა,  რომ ამ  უწყინარი ცერემონიალით  ცდუნებული ადამიანები  უბრალოდ თავიანთ ჭიას კი არ ახარებდნენ თურმე, არამედ   იგი ჩვენი ჯანმრთელობისათვის   საფრთხისშემცველ აქტად  შეიძლება  აქციონ,   პირგამეხებულები ვუპირისპირდებით  სწორედ ამ შეუვალ რწმენას, რომელსაც აქამდე ვიწყნარებდით და ვახალისებდით კიდეც (დავაზუსტოთ: მორწმუნეთა შეკრების აკრძალვისა  და ზიარების წესის გაუქმების თხოვნით ეკლესიისთვის მხოლოდ ე. წ. კრიტიკოს რაციონალისტებს არ მიუმართავთ. ცალკეული ღვთისმსახურებისა  და მორწმუნე მრევლის  ნაწილიც იგივე აზრზე დგას. მაგალითად, გუშინ გამოქვეყნდა გიგი უგულავას ღია წერილი პატრიარქისადმი, რომელშიც  მის უწმინდესობას ტაძრებში ღვთისმსახურების შეწყვეტისაკენ მოუწოდებს.  მანამდე გამოქვეყნდა ცალკეული მღვდლებისა და თეოლოგების განმარტება საპატრიარქოს განჩინებაზე).

ის, რაც თამაში გვეგონა, თავშექცევა  თუ მისტიფიკაცია, აღმოჩნდა ცოცხალი რწმენა.

არ დათმო კი არა, ჩვენ შეგვეშალა, რადგან არასწორი მოლოდინი გვქონდა.

გვეგონა ნელთბილი რწმენა, მოთხოვნილება გვქონდა ნელთბილ რწმენაზე და დაგვიხვდა შეუვალი რწმენა და  ნება, რომელზეც არ ჭრის სამედიცინო შეგონებები.

არ ჭრის შეგონებები  იმაზე, რომ ჩვენმა ეკლესიამ უნდა შეიცვალოს თავისი პოზიცია, როცა ართუ სხვა აღმსარებლობის, სხვა ქვეყნების მართლმადიდებელმა ეკლესიებმაც კი დააკორექტირეს  თავიანთი მიდგომა.

დიდი ხანია მოაზროვნე კაცობრიობა შეთანხმდა იმაზე, რომ სარწმუნოება მეცნიერება არ არის, მსოფლმხედველობაა, მსოფლმხედველობა მეცნიერულად დასაბუთებადი არ არის, ის არჩევანია.

ქართულ ეკლესიას დღემდე არასოდეს აურჩევია ყოფილიყო დემოკრატიული, წარმომადგენლობითი ინსტიტუცია, რომელიც მოქმედებს ხალხის, მრევლის აზრის გათვალისწინებითა და კარნახით. ქართული ეკლესია ყოველთვის იყო ორთოდოქსული.

ეკლესია თანმიმდევრულია თავის დოგმატზმში, ხოლო სახელმწიფოს პოზიცია არ არის თანმიმდევრული, წინააღმდეგობრივია.

ისევ შორიდან მოვუვლი.

ქმარს (ცოლს) რომ გაშორდეთ, რომელთანაც ჯვარი გაქვთ დაწერილი, მაგრამ ხელი არ გქონიათ მოწერილი, გექნებათ თუ არა საერთო ქონებიდან წილის მოთხოვნის უფლება.

რასაკვირველია არა. ასეთი უფლება წარმოიშობა მხოლოდ რეგისტრირებული სამოქალაქო ქორწინების საფუძველზე. ჯვარდაწერილ, მაგრამ ხელმოუწერელ ყოფილ მეუღლესთან ქონებრივ დავას ვერ წამოიწყებთ.

ნაკურთხი მანქანით, ტარების მოწმობის გარეშე, შეძლებთ თუ არა მანქანით სარგებლობას

არა, რასაკვირველია, დაჯარიმდებით.

მიეცეს კეისარს კეისრისა კი არადა, კეისარმა კეისრის საქმე უნდა აკეთოს.

ეროვნულ დარგობრივ პოლიტიკას, მათ შორის ჯანდაცვის სფეროს პოლიტიკას შეიმუშავებს და ატარებს სახელმწიფო. დარგობრივ რეგულაციებს-აკრძალვებსა თუ ნებართვებს -აწესებს სახელმწიფო და მასვე ევალება აღსრულებაზე კონტროლი. განა ეკლესიის საქმეა ეროვნული ჯანდაცვის პოლიტიკის შემუშავება და მისი გატარება?! ეკლესია, რომელიც ზიარებას სულისა და ხორცის საკურნებელ ღვთაებრივ მისტერიად განიხილავს,  თვლის, რომ ზიარებისას  ინფიცირების რისკი კი არ ჩნდება, პირიქით, სულიწმინდის საიდუმლო  მადლი აუვნებელყოფს ინფიცირების საფრთხეს.

რა გვეთქმის სახელმწიფოზე, რომელიც, ერთის მხრივ,  წვეთოვანი გზით ინფექციის გავრცელების რისკებზე  გვაზღვევს, მეორეს მხრივ, უსაფრთხოდ მიიჩნევს საზიარებელი საერთო კოვზის  გამოყენებას და მასში ინფექციის გადამტან წყაროს ვერ ხედავს.

ეკლესიის ფიცი და ბოლო ერთია: ღვთაებრივი საიდუმლო აუქმებს მედიცინის კანონებს.

სახელმწიფოს რაც შეეხება, მისი ფიცი კი გვწამს, მაგრამ ბოლო გვაკვირვებს.

 თან ხშირად გვაკვირვებს.

მაგ: საპატრიარქოს გადაწყვეტილებით თბილისის ქუჩები მამაოებმა აკურთხეს(თბილისი რა მოსატანია, მამაოებმა მუსულმანებით დასახლებული მარნეულის ქუჩებიც აკურთხეს), მერე ნაკურთხ ქუჩებში ქალაქის მერიამ სადეზინფექციო სამუშაოები ჩაატარა, ბოლოს დეზინფიცირებულ ქალაქს მეუფემ შემოუფრინა სამოქალაქო ავიაციის ვერტმფრენით და დალოცა.

არ გაკვირვებთ?!

ავტორი: ნანა თოფურიძე

სრულად
USD 3.2413
EUR 3.5460
RUB 4.1164
გამოკითხვა
როგორ აფასებთ მთავრობის საქმიანობას კორონავირუსის ეპიდემიასთან ბრძოლაში
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.

გონება ამბიციების გარეშე იგივეა, რაც ჩიტი ფრთების გარეშე. სალვადორ დალი

„შეასრულეთ თქვენი სამუშაო. შეასრულეთ არა უბრალოდ, არამედ დაუმატეთ ისეთი რამ, რაც ყველაფერ დანარჩენს გადაწონის“ - დინ ბრიგსი.