დავით ზარდიაშვილი - პანდემიურ ომში საბოლოოდ აუცილებლად კაცობრიობა გაიმარჯვებს
თარიღი : 03.16.2020 11:41  467

მსოფლიოში ომი მძვინვარებს. ეს არ არის ომი სახელმწიფოთა ან მათ კოალიციებს შორის. ესაა პანდემიური ომი კაცობრიობისა ვერაგი, ძალიან საშიში და დაუნდობელი მტრის - კორონავირუსის წინააღმდეგ. - წერს ანალიტიკოსი დავით ზარდიაშვილი სოციალურ ქსელში.

"ცხადია, არასწორია წარმოდგენა, რომ საფრთხე გაზვიადებულია, რის მტკიცებულებადაც ზოგს გრიპის სტატისტიკა მოჰყავს მსოფლიოში. მართლაც, ამ ბოლო წლებში, ყველაზე საშიში - ღორის გრიპით (H1N1) მთელს მსოფლიოში, დაწყებული 2009 წლიდან დაავადდა 1 632 000 და გარდაიცვალა 284 000 ადამიანი. სიკვდილიანობის პროცენტი გაცილებით მაღალია, ვიდრე კორონავირუსის შემთხვევაში. მაშ რატომაა ეს ახალი ვირუსი უფრო საშიში? მიზეზი რამდენიმეა:

1. ეს ვირუსი გაცილებით უფრო აგრესიულად უტევს მთელს მსოფლიოს, განსაკუთრებით მსოფლიო ცივილიზაციის მთავარ ციტადელს - ევროპას; სადაც მისი გავრცელების სიხშირე და სიჩქარე, ღორის გრიპისას უკვე აღემატება;

2. მედიცინამ კარგად არ იცის ამ ახალი ვირუსის ბუნება - როგორ მოიქცევა იგი ხვალ, ჯერჯერობით უცნობია. ზოგიერთი პროგნოზით (ღმერთმა ახდენისგან დაგვიფაროს) ხანგრძლივ პერიოდში (რამდენიმე წლის განმავლობაში) ეს აგრესიული ვირუსი მთელი მოსახლეობის დაახლოებით 70%-ის ოკუპირებას მოახდენს, რაც შეუდარებლად უფრო კატასტროფული მასშტაბია, ვიდრე იგივე ღორის გრიპისას გვქონდა.

3. ეფექტური საშუალება (ვაქცინა ან სხვა რაიმე წამალი) ჯერჯერობით არ არსებობს; კაცობრიობას ჯერ არა აქვს რაიმე იარაღი, რათა ამ აგრესიულ ოკუპანტს იქით შეუტიოს და დაამარცხოს; ამიტომაც ბრძოლის ერთადერთი საშუალება - ტოტალური თავდაცვაა: ფაქტიურად „საალყო წესები“ - ე.ი. გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვა, სოციალური დისტანციის მკაცრი დაცვა, კარანტინი და იზოლაცია, საგანმანათლებლო დაწესებულებების დახურვა, სპორტული შეჯიბრებებისა და სხვა მასობრივი სანახაობების გაუქმება და ა.შ.

4. ბუნებრივია, ეს „საალყო წესები“ არსებითად ცვლის მთლიანად კაცობრიობის ეკონომიკურ, პოლიტიკურ თუ სოციალურ სტრუქტურებსა და სისტემებს; ჯერჯერობით ისიც არ ვიცით, საშუალო ან ხანგრძლივადიან პერსპექტივაში როგორი იქნება ამ ცვლილებათა შედეგები.

ასე რომ, მსოფლიო პანდემიური ომი უკვე მოცემულობაა და ამ ომში, გვინდა ეს თუ არა, ყველანი რიგითი ჯარისკაცები ვართ.

თუკი რამ დადებითი ახლავს ამ ომს, ეს ყველა კეთილი ნების ადამიანის კონსოლიდაციაა! როგორც ჩანს, კაცობრიობას სჭირდებოდა ერთი მძლავრი შემოლაწუნება, რომ სიკეთისაკენ შემობრუნებულიყო და ბოლო წლების აბსოლუტურად დესტრუქციული დღის წესრიგისთვის ზურგი ექცია. მსოფლიო წესრიგი, რაც ბოლო ათწლეულში ე.წ. ჰიბრიდული ომებით ინტენსიურად ინგრეოდა, ამ პანდემიურმა ომმა გარკვეულწილად, მართალია, ჯერჯერობით-როგორც საგანგებო რეჟიმი ფაქტიურად ყველა წამყვან ქვეყანაში, აღადგინა. აქ ისიც ნიშანდობლივია, რომ ნეო-ლიბერალიზმის ძლევამოსილ წინსვლას მთელს მსოფლიოში, რაც „ცივი ომის“ დასრულების შემდგომ განვითარების უალტერნატივო ვექტორს წარმოადგენდა, საბოლოოდ დაესვა დიდი წერტილი!

რასაკვირველია, პოლიტიკური დღის წესრიგი ამ პანდემიურმა ომმა არსებითად შეცვალა ჩვენს ქვეყანაში: დესტრუქციული, აგრესიული ტალღა, რაც უტევდა სახელმწიფოს, საბოლოოდ უკუგდებულია და ის ძალები, ვინც ამ ტალღის იმედად იყვნენ, წელში გადატეხილები!

ცხადია, ამ პანდემიურ ომში საბოლოოდ აუცილებლად კაცობრიობა გაიმარჯვებს! ეს უეჭველია. მაგრამ სანამ ეს მოხდება, მოგვიწევს „საალყო წესებით“ ცხოვრება და საგანგებო მდგომარეობასთან შეგუება.

ჯერჯერობით ქართველები ამას ძალიან კარგად, სხვებზე უკეთაც ვახერხებთ და ბოლომდე, ვერაგი მტრის საბოლოო განადგურებამდე, სწორედ ასე უნდა გავაგრძელოთ.

ჩვენი საქმე სამართლიანია და ამჯერადაც ჩვენ გავიმარჯვებთ: ბოროტსა სძლია კეთილმან, არსება მისი გრძელია!"

ბლოგი
ლოგიკა vs სულიწმინდა, მედიცინა vs სასწაული

პანდემიას რომ გვერდს ვერ ავუქცევდით, ეჭვი არ მეპარებოდა, მაგრამ კორონავირუსის წინააღმდეგ  ფრონტი თუ  ღმერთისა და ღვთაებრივი საიდუმლოს არსებობა-არარსებობის  საკითხის გარშემო  სამკვდრო-სასიცოცხლო პოლემიკაში გადავიდოდა, ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი.  

შეიძლება ითქვას, რომ დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან მოკიდებული  ქართული ეკლესია არასოდეს  ყოფილა ისეთი მასირებული კრიტიკის სამიზნე, როგორც დღეს. სავარაუდოდ, მომავალ სოციოლოგიურ კვლევებში ეკლესიის რეიტინგის ვარდნას უნდა ველოდოთ.

სააგანგებო მდგომარეობის გამოცხადების შემდეგ, როცა ხალხმრავალი შეკრებების აკრძალვის მიუხედავად  ეკლესიამ  თავისი განჩინებით არ გააუქმა ღვთისმსახურება და  ზიარების ძველი წესიც  ძალაში დატოვა (თუმცა აღსანიშნავია, რომ  ეკლესიამ გაიზიარა  რეკომენდირებული უსაფრთხოების ზომები -მორწმუნეთა დაშორიშორება დადგენილ დისტანციაზე, დეზინფექციის უზრუნველყოფა, რიგ შემთხვევებში  ღვთისმსახურებმა მორწმუნეებს ზიარების სახლში მიღების პრაქტიკა შესთავაზეს). ეკლესიის პოზიციის მიმართ კრიტიკამ პიკს მიაღწია არგუმენტებით:  მრევლს იყენებს ბიოლოგიურ იარაღად  და ღმერთის სახელით  სასიკვდილოდ სწირავს. ამასთანავე  გამოცხადდა, რომ ეს პოზიცია არა მხოლოდ სამედიცინო თვალსაზრისითაა გაუმართლებელი, არამედ ადამიანების სიცოცხლის სასწორზე შეგდებით „ჩვენ ღმერთს ვცდით“,  რაც   სახარებისეულადაც  მიუღებელი და დაუშვებელია.

ერთი სიტყვით, ეკლესიის პოზიცია ანტიჰუმანურად და არაქრისტიანულად გამოცხადდა.

არაზუსტია მთავარ სამიზნედ ეკლესიის შერჩევა.

ცოტა შორიდან და თვალსაჩინოებით დავიწყებ.

წარმოიდგინეთ,  რომ ბავშვები თამაშობენ,  მაგალითად,  ომობანას,   თამაშისას უსაფრთხო სათამაშოებს იყენებენ-პლასტმასის თოფებითა და ხმლებით „ვითომ-ვითომ“ მტრებს „ვითომ-ვითომ“ ებრძვიან.

ყველაფერი რიგზეა.

ბავშვები უნდა თამაშობდნენ-წარმოსახვით როლებს ირგებდნენ და ფანტაზიას გასაქანს აძლევდნენ,  ეს მათი ბუნებრივი მდგომარეობა და ჩვენგან მოსაწონი საქციელია,  ამიტომ არათუ  თამაშს არ ვუშლით, ვაქებთ კიდეც.

მაგრამ ერთი წუთით წარმოიდგინეთ, რომ ბავშვებმა  წარმოსახვით  კიარა, ნამდვილ მტრებად მიიღეს ერთმანეთი და პლასტმასის იარაღებით კიარა, ქვებით, ჯოხებით, დანებით  ან სულაც  ცეცხლსასროლი იარაღით დაერივნენ „ნამდვილ მოწინააღმდეგეებს“.

ვუბრაზდებით და   ვაწყვეტინებთ სახიფათო თამაშს.

ეკლესიის კრიტიკოსი რაციონალისტების თვალში  ზიარება ფორმალური,  ყოველგვარ ღვთაებრივ  შინაარსსმოკლებული ცრუმორწმუნე ადამიანების ფანტაზის თამაშია „ვითომ-ვითომ“, მაგრამ სრულიად უწყინარი და ამიტომ მისაღები რიტუალური ქცევა, როგორც ბავშვებისათვის პლასტმასის უსაფრთხო სათამაშოებით ომობანას თამაში. მაგრამ როგორც კი აღმოჩნდა,  რომ ამ  უწყინარი ცერემონიალით  ცდუნებული ადამიანები  უბრალოდ თავიანთ ჭიას კი არ ახარებდნენ თურმე, არამედ   იგი ჩვენი ჯანმრთელობისათვის   საფრთხისშემცველ აქტად  შეიძლება  აქციონ,   პირგამეხებულები ვუპირისპირდებით  სწორედ ამ შეუვალ რწმენას, რომელსაც აქამდე ვიწყნარებდით და ვახალისებდით კიდეც (დავაზუსტოთ: მორწმუნეთა შეკრების აკრძალვისა  და ზიარების წესის გაუქმების თხოვნით ეკლესიისთვის მხოლოდ ე. წ. კრიტიკოს რაციონალისტებს არ მიუმართავთ. ცალკეული ღვთისმსახურებისა  და მორწმუნე მრევლის  ნაწილიც იგივე აზრზე დგას. მაგალითად, გუშინ გამოქვეყნდა გიგი უგულავას ღია წერილი პატრიარქისადმი, რომელშიც  მის უწმინდესობას ტაძრებში ღვთისმსახურების შეწყვეტისაკენ მოუწოდებს.  მანამდე გამოქვეყნდა ცალკეული მღვდლებისა და თეოლოგების განმარტება საპატრიარქოს განჩინებაზე).

ის, რაც თამაში გვეგონა, თავშექცევა  თუ მისტიფიკაცია, აღმოჩნდა ცოცხალი რწმენა.

არ დათმო კი არა, ჩვენ შეგვეშალა, რადგან არასწორი მოლოდინი გვქონდა.

გვეგონა ნელთბილი რწმენა, მოთხოვნილება გვქონდა ნელთბილ რწმენაზე და დაგვიხვდა შეუვალი რწმენა და  ნება, რომელზეც არ ჭრის სამედიცინო შეგონებები.

არ ჭრის შეგონებები  იმაზე, რომ ჩვენმა ეკლესიამ უნდა შეიცვალოს თავისი პოზიცია, როცა ართუ სხვა აღმსარებლობის, სხვა ქვეყნების მართლმადიდებელმა ეკლესიებმაც კი დააკორექტირეს  თავიანთი მიდგომა.

დიდი ხანია მოაზროვნე კაცობრიობა შეთანხმდა იმაზე, რომ სარწმუნოება მეცნიერება არ არის, მსოფლმხედველობაა, მსოფლმხედველობა მეცნიერულად დასაბუთებადი არ არის, ის არჩევანია.

ქართულ ეკლესიას დღემდე არასოდეს აურჩევია ყოფილიყო დემოკრატიული, წარმომადგენლობითი ინსტიტუცია, რომელიც მოქმედებს ხალხის, მრევლის აზრის გათვალისწინებითა და კარნახით. ქართული ეკლესია ყოველთვის იყო ორთოდოქსული.

ეკლესია თანმიმდევრულია თავის დოგმატზმში, ხოლო სახელმწიფოს პოზიცია არ არის თანმიმდევრული, წინააღმდეგობრივია.

ისევ შორიდან მოვუვლი.

ქმარს (ცოლს) რომ გაშორდეთ, რომელთანაც ჯვარი გაქვთ დაწერილი, მაგრამ ხელი არ გქონიათ მოწერილი, გექნებათ თუ არა საერთო ქონებიდან წილის მოთხოვნის უფლება.

რასაკვირველია არა. ასეთი უფლება წარმოიშობა მხოლოდ რეგისტრირებული სამოქალაქო ქორწინების საფუძველზე. ჯვარდაწერილ, მაგრამ ხელმოუწერელ ყოფილ მეუღლესთან ქონებრივ დავას ვერ წამოიწყებთ.

ნაკურთხი მანქანით, ტარების მოწმობის გარეშე, შეძლებთ თუ არა მანქანით სარგებლობას

არა, რასაკვირველია, დაჯარიმდებით.

მიეცეს კეისარს კეისრისა კი არადა, კეისარმა კეისრის საქმე უნდა აკეთოს.

ეროვნულ დარგობრივ პოლიტიკას, მათ შორის ჯანდაცვის სფეროს პოლიტიკას შეიმუშავებს და ატარებს სახელმწიფო. დარგობრივ რეგულაციებს-აკრძალვებსა თუ ნებართვებს -აწესებს სახელმწიფო და მასვე ევალება აღსრულებაზე კონტროლი. განა ეკლესიის საქმეა ეროვნული ჯანდაცვის პოლიტიკის შემუშავება და მისი გატარება?! ეკლესია, რომელიც ზიარებას სულისა და ხორცის საკურნებელ ღვთაებრივ მისტერიად განიხილავს,  თვლის, რომ ზიარებისას  ინფიცირების რისკი კი არ ჩნდება, პირიქით, სულიწმინდის საიდუმლო  მადლი აუვნებელყოფს ინფიცირების საფრთხეს.

რა გვეთქმის სახელმწიფოზე, რომელიც, ერთის მხრივ,  წვეთოვანი გზით ინფექციის გავრცელების რისკებზე  გვაზღვევს, მეორეს მხრივ, უსაფრთხოდ მიიჩნევს საზიარებელი საერთო კოვზის  გამოყენებას და მასში ინფექციის გადამტან წყაროს ვერ ხედავს.

ეკლესიის ფიცი და ბოლო ერთია: ღვთაებრივი საიდუმლო აუქმებს მედიცინის კანონებს.

სახელმწიფოს რაც შეეხება, მისი ფიცი კი გვწამს, მაგრამ ბოლო გვაკვირვებს.

 თან ხშირად გვაკვირვებს.

მაგ: საპატრიარქოს გადაწყვეტილებით თბილისის ქუჩები მამაოებმა აკურთხეს(თბილისი რა მოსატანია, მამაოებმა მუსულმანებით დასახლებული მარნეულის ქუჩებიც აკურთხეს), მერე ნაკურთხ ქუჩებში ქალაქის მერიამ სადეზინფექციო სამუშაოები ჩაატარა, ბოლოს დეზინფიცირებულ ქალაქს მეუფემ შემოუფრინა სამოქალაქო ავიაციის ვერტმფრენით და დალოცა.

არ გაკვირვებთ?!

ავტორი: ნანა თოფურიძე

სრულად
გამოკითხვა
როგორ აფასებთ მთავრობის საქმიანობას კორონავირუსის ეპიდემიასთან ბრძოლაში
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.

გონება ამბიციების გარეშე იგივეა, რაც ჩიტი ფრთების გარეშე. სალვადორ დალი

„შეასრულეთ თქვენი სამუშაო. შეასრულეთ არა უბრალოდ, არამედ დაუმატეთ ისეთი რამ, რაც ყველაფერ დანარჩენს გადაწონის“ - დინ ბრიგსი.