USD 3.3332
EUR 3.8812
RUB 4.2875
თბილისი
ბესიკ ბოგველი - მიუხედავად დიდი თხოვნისა მაცხოვარმა არ განკურნა პავლე მოციქული,
თარიღი : 04.18.2020 21:20  3371
ფსიქოლოგიის განვითარების კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი ბესიკ ბოგველი საკუთარ ფეისბუკის გვერდზე საკმაოდ დიდ სტატუს აქვეყნებს, სადაც ის აანალიზებს, დღეს საზოგადოებასი არსებულ ყველაზე აქტუალურ კითხვას - წავიდეთ ტაძარში, დავრჩეთ სახლში, თუ აუკრძალოთ მორწმუნეებს წასვლა ტაძრებში?
 
უცვლელად გთავაზობთ ავტორის ამ ფრიად საყურადღებო ანალიზს და პოზიციას.
 
 
წავიდეთ ტაძარში, დავრჩეთ სახლში, თუ აუკრძალოთ მორწმუნეებს წასვლა ტაძრებში?
არა გამოსცადო ღმერთი შენი - სწორედ მაცხოვრის ამ მიმართვას ხშირად იყენებენ ადამიანები იმ მორწმუნეების მიმართ ვინც ტაძარში დადის. არადა ეს წარმოსთქვა მაცხოვარმა როცა უდაბნოში მარხულობდა, რომელიც სიმბოლურად ხორციელი ეგვიპტიდან უდაბნოში სიარულის განცდაა, ამიტომაც ქრისტიანები მაცხოვრის თანაგანვიცდით ვმარხულობთ 40 დღეს.
 
სისრულისთვის გავანალიზოთ უდაბნოში მაცხოვრის მესამე გამოცდის არსი. სატანა სთავაზობს მთელი სამყაროს მატერიალური სიკეთეების მიცემამს და მოსთხოვს მხოლოდ თაყვანისცემას და ღმერთზე ფიქრისგან და ლოცვისგან განშორებას. ამდენად სხვა სურათს ვიღებთ. დამთხვევაა, თუ დღეს მსგავსი გამოცდა ხდება კაცობრიობის, რადგან მსგავს მოცემულობაში აღმოჩნდა მსოფლიო. სწორედ კაცობრიობა თითქოს განგეგ დადგა მოცემულობაში ერთ მხარეზეა კაცობრიობის მატერიაური სიკეთეები გამოხატული მრავალფეროვნებით: უგემრიელესი საჭმელ-სასმელი, ათასნაირი გართობა, ტურიზმი, საინტერესო სპორტი, არანაკლებ საინტერესო კინო, თეატრი და სხვა სიამოვნებები და მეორე მხრივ ტაძარში ლოცვა, ზიარება, რომელიც ასოცირდება რისკთან დაავადებასთან, სიკვდილთან, ეპიდემიასთან, სიღარიბესთან, ახლობლების ჯანმრთელობასთან, მათ სიცოცხლესთან. საინტერესო მოცემულობაა თითქოს სამყარო შეიშალა და ორად გაიყო საზოგადოება, პოლიტიკური პარტიები: ერთნი გაჰკივიან რომ დახურეთ ეკელსიები, რომ რაც შეიძლება სწრაფად მორჩეს ეპიდემია და დავუბრუნდეთ ძველ კომფორტულ ყოფას, ხოლო მორწმუნეთა ნაწილი თვლილს, რომ მხოლოდ ეკლესია საშველი და რომ ლოცვით შეძლებენ საკუთარი თავის, ახლობლების, ქვეყნის გადარჩენას და მათ ამ რწმენას ღმერთი შეეწევა.
 
პავლე მოციქული ეპისტოლეში განმარტავს, რომ ღმერთი არავის სჯის, ყველა ადამიანი თავისი გულისთქმით იწევს ბოროტს. ამდენად კარგად არის ჩამოყალიბებული, რომ თუ ადამიანი არ იცავს ღვთისგან დაწესებულ წესებს მას ეწევა განსაცდელი, ისიც რომ გაანალიზოს და მიხვდეს თუ რატომ დაიშვა მასზე. ძველად ებრაელებში ღვთისგან დაწესებული იყო ხელბანვის რიტუალები, ასევე განსაზღვრული იყო რა ცხოველის, რა ფრინველის ჭამა შეიძლებოდა. ამასთანავე დაწესებული იყო დაავადებული, დაწყლულებული ადამიანის ცალკე სპეციალურ ადგილში განმარტოება, სადაც ლოცულობდა და მისთვის რაბინი სპეციალურ განწმენდის რიტუალებს ასრულებდა. ამდენად თუ რამე ვრცელდება ეს ღმერთის სასჯელი არ არის. ეს არის ადამიანის არასწორი ქმედებების, ცნობიერების შედეგი, რომლის შედეგადაც მოქმედებს ფიზიკური კანონები. ასე მოხდა სიფილისის, შიდსის, c ჰეპატიტის და კორონა ვირუსის გავრცელების შემთხვევაში. მარხვა, სულიერი სრულყოფა ამასთანავე მოიცავდა ფშვინვიერ და ფიზიკურ დისტანცირებას. მაგ მაცხოვარი ბრძანებს რომ მე მოვედი არა მშვიდობისთვის არამედ რათა გავყო, მამა შვილისაგან, შვილი მამისაგან, დედა ასულისაგან, ასული დედისაგან, რძალი დედამთილისაგან, დედამთილი რძალისაგან, ასევე მაცხოვარი მოუწოდებს, რომ მორწმუნე სრულყოფისათვის უნდა განეშოროს თავის ახლობლებს, ფშვინვიერი ურთიუერთობებისგან და შეიყვაროს ღმერთი ყოვლითა გულითა, ყოვლითა სულითა და ყოვლითა გონებითა, რათა ადამიანი იყოს თავისუფალი და ბედნიერი. ღმერთმა ამისათვის აბრამს მოსთხოვა თავისი შვილის შეწირვა. ამდენად სწორედ რწმენამ სრულყოფო აბრაამი და ღმერთს აზიარა, ასევე მოხდა მართალი იობის შემთხვევაშიც. ამდენად ამ ფორმულირებიდან გამომდინარე ადამიანს ეგების ზრუნვა და სიახლოვე ხალხზე აღმატებულ ღმერთთან და შესაბამისად ზიარებაზე ზრუნვა, რადგან მაცხოვრის დანატოვარის თანახმად ეს არის მისი სისხლი და ხორცი მისატევებელად ცოდვათა. ხოლო სდაც ქრისტეა იქ გადარჩენაა და მადლი.
 
მეორე მცნება არის მოყვასის შეყვარება როგორც საკუთარი თავის. მნიშვნელოვანია, რომ ვიზრუნოთ ჩვენ თავზე და მოყვასზე საკუთარი თავის სიყვარულის მსგავსად, რომ დავიცვათ მთავრობის მიერ დაწესებული წესების შესრულება: დისტანცია, ხელბანვა, ხელთათმანების, ნიღბების ტარება, რაც მთავრია სახლში დარჩენა, რადგან მარხვა ეს ქეიფი, ქუჩაში ჭორაობა და მეგობრებთან ყავის სმა არ არის. ეს განმარტოებაა ყველანაირი ურთიერთობებისაგან და საკუთარ თავში ჩაღრმავება, საკუთარ თავზე მუშაობა და არა ტელევიზორით და ფესბუკით გართობა. ამდენად ვინც თვლის მორწმუნედ თავს მან პირველ რიგში უფრო აღმატებულ - ზიარებაზე უნდა იზრუნოს, ხოლო შემდეგ არანაკლებ საპასუხისგებლო დისტანცირებაზე და მთავრობის მიერ დადგენილი წესების შესრულებაზე. ამ მხრივ უნდა აღინიშნოს, რომ ზოგიერთი მორწმუნეთა მხრიდან არ ხდება ხარისხიანად მეორე მნიშვნელოვანი წესის შესრულება - ზრუნვა საკუთარ თავზე და მოყვასზე. ხშირია შემთხვევა, რომ ეკელსიის გარეთ დისტანციას არღვევენ, ხელს ართმევენ და კოცნიან. თუ გავანალიზებთ მისალმების რიტუალს, ჩვენ ვნახავთ, რომ ძველ კულტურებში მისალმება დისტანცირებულად ხდებოდა, ეხლაც იაპონია, ჩინეთი და სხვ იცავენ ამ წეს. საქართველოშიც როგორც უძველეს ხალხში მიღებულილ იყო დისტანცირება, მთხვევა ხდებოდა მხარზე, ასევე ბავშვებთან, ახლობლებთან არ იყო ხშირი ჩახუტების და ხვევნა-კოცნითი ურთიერთობები. რუსთაველსაც ამ საკითხებზე მსგავის შეხედულება აქვს - მძულს უგულოდ სიყვარული, ხვევნა, კოცნა, მტლაშა-მტლუში. ჩვენ ვხედავთ რომ ქართულ ცეკვაშიც კარგად ჩანს ასეთი დისტანცირებული ურთიერთობები, სხვა მდგომარეობაა ინდოევროპულ ცივილილზაციაში, იქ ფიზიკური სიახლოვე მნიშვნელოვანი აუცილებელი რიტუალია, შეხება ხელით, კოცნა. აქვე უნდა გავიხსენოთ საბჭოთა კავშირი, სადაც თითქმის აუცილებელი რიტუალური ხასითის იყო ბელადსა და პარტიულ ნომენკლატურას შორის ტუჩებში კოცნა, ღრეობა. ამდენად მაცხოვარი მარხვაში და ზოგადად სულიერი სრულყოფისთვის მორწმუნისგან მოითხოვს ფიზიკური, ფშინვიერი ურთიერთობებისაგან განშორებას, პავლე მოციქულიც გვახსენებს ნუ მთვრალობითა, ბილწებითა და სიმღერთა არამედ ლოცვითა და გალობითა.
 
მნიშვნელოვანია გავაცნობიეროთ, რომ ზიარება არის სამკურნალო და აქ ეჭვის შეტანა რომ ზიარებით შეიძლება გადავიდეს დაავადება მიუღებელია, თუმცა ვერც იმის დამტკიცება შეიძლება, რომ ვინც ეზიარება განიკურნება ან არ განიკურნება, ეს დამოკიდებულია რწმენაზე და ღმერთის ნებაზე. ჩვენ ვიცით რომ მიუხედავად დიდი თხოვნისა მაცხოვარმა არ განკურნა პავლე მოციქული, არადა მისი სიახლოვე და ჩრდილიც კი კურნავდა დაავადებულებს.
 
არც იმის მტკიცება შეიძლება, რომ ტაძარში არავის შეხვდება დაავადება და ან პირიქით შეხვდება. ესეც ისევ ღმერთზე და ადამიანების რწმენაზე, წესების დაცვაზეა დამოკიდებული. ამდენად აუცილებელია ტაძარში იმ წესების დაცვა რათა გამოირიცხოს გადადების შემთხვევები. მე ვფიქრობ სასულიერო პირებმა თავი უნდა შეიკავონ ისეთი გამონათქვამებიდან, რომ ტაძარში არ გავრცელდება დაავადება, ან რომ სასულიერო პირებს არ შეგვხვდება. ასევე არ არის ისეთი განწყობა საჭირო რომ ჩვენ მაინც ვეზიარებით და აბა გაბედეთ და შეგვიშალეთ, ან აღმატებული პოზიციდან საუბარი. თუმცა აქვე უნდა ვთქვათ, რომ საჭიროა მყარი პოზიციის დაფიქსირება და ძალის დემონსტრირება, რადგან სახელმწიფოს ყველა მოთხოვნის შესრუელება ცუდად მთავრდება, ამის მაგალითია საბჭოთა რეჯიმის მიერ ეკელსიების განადგურება. პავლე მოციქული მოგვიწოდებს მჭამელი არა მჭამელს ნუ განიკითხავს. ამდენად ვინც ეზიარება უნდა იყოს მოკრძალებულად საკუთარი თავში ჩაღრმავებული და არა ორიენტირებული გარეთ სხვის განკითხვაზე, როდესაც ფარისეველი შევიდა ტაძარში და მადლობდა ღმერთს და თითს იშვერდა ცოდვილისკენ არ გამოვიდა გამართლებული ტაძრიდან.
 
ილია ჭავჭავაძემ პოემა „განდეგილით“ ამხილა სასულილერო პირების ხიბლში ყოგნა, სწორედ ფიზიკური მზის მზერა (წუთისოფლის სიამოვნებები) გახდა მწყემსი ქალის და განდეგილის თაყვანისცემის ობიექტი და მათი შეხვედრის მიზეზი. ერთ სივრცეში ბეთლემში (გულში სადაც უნდა დაიბადოს მაცხოვარი) სასულიერო და საერო პირები ერთად ხვდებიან, რათა ახალ სულიერი ურთიერთობები დაიბადოს, ახალ სულიერ სიმაღლეზე აიყვანოს განდეგილმა მწყემსი, მაგრამ სხვა ტრაგედია ვითარდება. ხიბლში მყოფი განდეგილი რომელიც გარეგან სხივზე წიგნის გაჩერებით და არა წმინდა გულით ამოწმებს რწმენას - არ აქვს შინაგანი თაბორის ნათელი გულში. ამდენად ვერ ასრულებს მისიას, რადგან ფიზიკური მზის ტკბობითაა დაკავებული და ვერ გადასცემს უხილავი მზის (უკუნეთის) ცოდნას ერის მწყემს, რომ მან მისი ცხვრები სწორედ ამ სწავლით დამწყემსოს. ამდენად ილიამ იმ დროს ამხილა სასულიერო პირები და მნიშვნელოვანია, რომ გავანალიზოთ, რომ აღდგომა პირველ რიგში გულის გაცოცხლებაა, გულში მთიების - ცისკრის ნათელის ამობრწყინებაა და არა ხორციელი სიამოვნებისკენ სწრაფვა.
ერთი ისტორია დაგვეხმარება სწორედ ამოვიდეთ დღევანდელ რეალობიდან, რომ განვსაზღვროთ როგორ ვიმოქმედოთ დღევანდელ პანდემიის დროს. ტაძარში წავიდეთ და ვეზიაროთ, თუ სახლში დავრჩეთ და იქ ვილოცოთ, თუ დაუშალოთ სხვებს და არ გაუშვათ ზიარებაზე.
 
ვიმოგზაუროთ ისტორიაში, ეგვიპტეში მოსე სთხოვს ფარაონს, რომ გაუშვან ებრაელები რათა მსხვერპლი შეწირონ უფალს. ფარაონი ჯიუტდება, რის გამოც ეგვიპტეს 10 სასჯელი მოევლინება, ყველაზე მძიმე ბოლო იყო ბავშვები ეხოცებოდათ რადგან მადლი აღარ გადმოვიდა ებრაელებზე და ებრაელებიდან ეგვპტელებზე. ეგვიპტელები დაისაჯნენ მადლის მიუღებლობის გამო, იმიტომ რომ ებრაელები არ გაუშვა მსხვერპლის შესაწირად. მადლი მოაკლდა ეგვიპტეს რადგან სწორედ ყველა დოვლათი სიკეთე ებრაელების მიერ მისცა ღმერთმა ეგვიპტელებს.
 
ბოლოს ფარაონი იძულებულია გაუშვას ეგვიპტიდან თუმცა უკან დაედევნა რადგან მათი წარმოდგენით ებრაელების წასვლით გაუჭირდებოდათ ცხოვრება და დოვლათის შექმნა.
 
საინტერესო პარალელებია რომ ეგვიპტე ასოცირდება ფიზიკურ სიამოვნებასთან, ხოლო უდაბნო სულიერ ბრძოლასთან, ხოლო სულიერი იერუსალიმი აღდომასთან. ამდენად მნიშვნელოვანია, რომ მხოლოდ იმ მორწმუნეებს ვისაც ძალიან უნდა წასვლა მსხვერპლის შეწირვაზე არ უნდა დააბრკოლონ რადგან ეს შესაძლოა საფრთხე აღმოჩნდეს ქვეყნისთვის სულიწმინდის გადმოუსვლელობის გამო. ცნობიერადაც კი ვინც უშვებს რომ მორწმუნე არ გაუშვას, განსაკუთრებულად ეს ეხება პარტიებს, მტავრობა შესაძლოა ქვეყნისთვის საფრთხე აღმოჩნდეს და უფრო გააუმძაფროს რისხვა და აგრესია, რაც ფარაონის შემთხვევაში ზღვაში დანთქმით დამთავრდა, ზღვა სიმბოლურად განასახიერებს წუთისოფლის ყოველდღიურ პრობლემებს.
ამდენად ვინც არ ეზიარება და ლოცვისთვის ლაზარის დის მარიამის მსგავსად არ არის განწყობილი, მე ვფიქრობ უკეთესია შეასრულოს მთავრობის რეკომენდაცია და დარჩეს სახლში.
 
ხოლო ვინც ეზიარება მნიშვნელოვანია რომ ხარისხი, განწყობა იყოს სრულყოფილი, არ ისაუბრონ, დაიცვან დისტანიცა, არ დაიწყონ ქეიფი და დაიცვან მთავრობის მიერ დადგენილი წესები.
 
ვისაც ღმერთი არ სწამთ აქცენტს აკეთებენ, რომ მორწმუნეებისგან გვექმნება საფრთხე. ორი ხედვა რომელიც ასახულია პოლტიკაშიც. ეროვნულ დემოკრატიული (ქრისტიანული იდეოლოგია) და სოციალ დემოკრატიული იდეოლოგია, რომელიც არ მოიზარებს ღმერთს სახელმწიფოს მშენებლობაში. მორწმუნეები მიდიან წირვაზე რომ ღმერთს სთხოვონ, რომ შეუნდოს მათ, ქვეყანას ცოდვები და წყალობა მომადლოს, ხოლო ნაკლებად მორწმუნეები არ მიდიან ტაძრებში რომ ხალხს არ გადასდონ ვირუსი და ამით ასრულებენ მეორე მცნებას საკუთარი თავის და მოყვასის სიყვარულს. ეს სულიერი მდგომარეობა ლაზარეს ორი დის მართას და მარიამის ანალოგიით შეიძლება გავშალოთ. მართა ზრუნავს მოყვასზე და ხალხს ემსახურება, ხოლო მარიამი უფალთან ახლოს იჯდა.
 
ამდენად ვინც მოიაზრებს თავის თავს, რომ განშორდეს ხორციელ ეგვიპტეს მარიამის მსგავს სულიერ განწყობაში ტაძარში მსხვერპლს შეწირავს უფალს და წყალობას გამოითხოვს საკუთარი თავისთვის, ერისა და მხედრობისათვის, ხოლო ვინც მოიაზრებს მართას ფორმაში სახლში დარჩება და ამით ემსახურება მოყვას და ღმერთს და წყალობას გამოითხოვს სახლიდან. ასევე მნიშვნელოვანია რომ არამორწმუნეებს არ გაუსასტიკდეს გული და ნებით გაუშვან მორწმუნეები. მთავრობამ და ზოგიერთმა პარტიებმაც ფარაონის მსგავსად წინააღმდეგობთ გული არ უნდა გაისასტიკონ რათა ქვეყანაზე და ხალხზე არ დაიშვას უფლის გულისწყრომა, მათზეცაა პასიხისგებლობა, ისე როგორც ისინი აკისრებენ პასუხისგებლობას მორწმუნეებს. ამდენად ორი განსხვავებული მიმართება, ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო შეხედულება სიცოცხლის არსის და ღირებუების შესახებ კიდევ ერთხელ ეჯახება, ორივე რეალურია ერთი მატერიალური, მეორე არა მატერიალური, ორივე ხედვას აქვს სიმართლე. ერთ შემთხვევაში ლოგიკური, მეორე შემთხვეავში სულიერი. ერთ პოზიციიდან გაუმართლებელია მეორე და პირიქით. ერთხელ უკვე მოხდა ეგვიპტის გამარჯვება იერუსალიმზე 70 წლიანი სისხლიანი რეჯიმით, ამბობენ მდინარეში ორჯერ არ შედიანო ნათქვამია. დაასრულა თუ არა სამყარომ სოციალ-დემოკრატიული იდეოლოგია და მოიაზრებს თუ არა ეროვნულ-დემოკრატიულ იდეოლოგიას სახელმწიფოს მშენებლობაში ეს ხალხის და შესაბამისად ღმერთის ნებით გადაწყდება.
 
დამდეგ აღდგომას გილოცავთ. ღმერთი მე-2020-ჯერ აღსდგება მსოფლიოში, მორწმუნეთა გულებში. თუმცა დღევანდელმა სამყარომ ხორციელი ეგვიპტეში დარჩენა აირჩია და გულმოდგინედ, სწრაფად ელოდება ეგვიპტეში დაბრუნებას. კაცობრიობას აღარ სურს სულიერი იერუსალიმი, მისი გონი მიპყრობილია რაც შეიძლება სწრაფად დაუბრუნდეს ძველ ეგვიპტურ ყოფას.
ქრისტე აღსდგა
 
ბლოგი
ქალები - ბელარუსის სუპერგმირები

„ყველაფერი, რაც ომის შესახებ ვიცით, „მამაკაცის ხმით“ მოვისმინეთ. ომის შესახებ „მამაკაცური“ წარმოდგენებისა და „მამაკაცური“ შეგრძნებების ტყვეობაში ვიმყოფებით. „მამაკაცური“ სიტყვებისაც. ქალები კი დუმან“ – ესაა ნაწყვეტი წიგნიდან  „ომს არ აქვს ქალის სახე“, რომლის ავტორია ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემიის ლაურეატი, ბელარუსი დისიდენტი მწერალი და ჟურნალისტი სვეტლანა ალექსიევიჩი.

წიგნში გადმოცემულია „ვეტერან მამაკაცთა ხედვისაგან სრულიად განსხვავებული, საბჭოური პათოსისაგან თავისუფალი, 

შეულამაზებელი სურათები ქალის თვალით დანახული და უფაქიზეს დეტალებში განცდილი ომისა, სადაც ყველაფერია – სულმდაბლობაც, ჭუჭყიც, მაგრამ დიდი ჭეშმარიტი გმირობაც და სისხლითა და ცრემლით გამოსყიდული გამარჯვებაც“ (ქართულენოვანი გამოცემის ანოტაციიდან).

სტალინური „ერის დედის“ კულტივირებულ კუშტ სახესთან და ზოია კოსმოდემიანსკაიას მსგავსი პარტიზანი ქალების პროპაგანდისტულ იმიჯთან ალექსიევიჩის რეალური პერსონაჟები აშკარა კონტრასტს ქმნიან, რის გამოც ავტორი და მისი შემოქმედება ყოველგვარი საბჭოურის მეხოტბე პრეზიდენტ ლუკაშენკოსთვის არასდროს ყოფილა აქტუალური.

მწერალს ჯერ საბჭოთა სისტემა დევნიდა, ლუკაშენკოს პირობებში კი მას მშობლიური ქვეყნის დატოვება მოუხდა. არც ნობელის პრემიის მინიჭების ფაქტს შეუმცირებია სამშობლოში მწერლის შემოქმედების და პერსონის იგნორირების „ზევიდან“ დანერგილი პრაქტიკა.

გასაკვირი არაა რომ ალექსიევიჩი, რომელიც ყოველთვის გამოირჩეოდა არამეინსტრიმული, კრიტიკული პოზიციით, ბელარუსის 2020 აგვისტოს საპროტესტო მოძრაობისა და ოპოზიციის ერთ-ერთი თვალსაჩინო სახედ იქცა. მწერალი ოპოზიციის არაოფიციალური, ე.წ. საკოორდინაციო საბჭოს პრეზიდიუმის წევრია და კოლეგების მსგავსად პროკურატურაში დაკითხვაზეც იმყოფებოდა.

ბელარუსი პარტიზანი ქალები ფილმში „წინააღმდეგობა“ (Defiance, 2008 წ)
ბელარუსი პარტიზანი ქალები ფილმში „წინააღმდეგობა“ (Defiance, 2008 წ)

II მსოფლიო ომისა და კომუნისტური ეპოქისგან განსხვავებით, ბელარუსის მიმდინარე რევოლუციურ მოვლენებს ნამდვილად აქვს ქალის სახე. ამ კრებით სახეს, ალექსიევიჩის და სხვა გამორჩეული ფიგურების მხარდამხარ, დიდწილად განსაზღვრავენ საპროტესტო მოძრაობის რიგითი, უბრალო მონაწილე ქალები, რომლებიც ოდესღაც ნაციზმთან მეზრძოლი ქალი პარტიზანების სულისკვეთებით აღვსილნი, ამჯერად აღსდგნენ ფაშიზმის ახალი ნაირსახეობის – „მშობლიური“ ავტორიტარიზმის წინააღმდეგ, რომლის ზონდერებიც გასაოცარი სისასტიკით იმეტებენ საკუთარ მოსახლეობას.

ეს სტატია სწორედ ამ გმირი ქალების მიმართ ოდის მიძღვნის მოკრძალებული მცდელობაა.

ქალები და ლუკაშენკო

ლუკაშენკოს დამოკიდებულება ქალებთან მისი, როგორც პატრიარქის, ერის მამისა („ბაწკა“) და ტირანი მაჩოს იმიჯიდან და საბჭოთა კოლმეურნეს მენტალიტეტიდან გამომდინარეობს. ოჯახური ღირებულებებისა და სიწმინდის დაცვის მქადაგებელი ლუკაშენკო, რომელიც ფორმალურად კვლავ ქორწინებაში იმყოფება (მეუღლე ცალკე, იზოლირებულად ცხოვრობს, სოფლად), საზოგადოებაში ხშირად ჩნდებოდა მომხიბლავი მოდელების, მსახიობებისა თუ ტელეწამყვანების კომპანიაში. გარკვეული პერიოდის შემდეგ კი უკვე ყოფილი ფავორიტი ქალბატონები მარტივად იღებდნენ სხვადასხვა პრეფერენციებსა და თანამდებობებს (მაგალითად, დეპუტატის მანდატს).

„ბაწკა“ თავს ასევე შეიქცევდა ხოლმე „მის ბელარუსის“ მონაწილეებთან კამერების წინაშე კარტოფილისა და საზამთროს მოსავლის აღებით და სხვა მსგავსი ლაზღანდარობით. როგორც ამბობენ, პრეზიდენტის წარმომადგენელი რეგულარულად დადიოდა სილამაზის კონკურსებზე და დახურულ კარს მიღმა პირადად არჩევდა ლუკაშენკოს ჰარემისთვის ახალ დანამატს. ნიშანდობლივია თავად შერჩევის პროცესი: გოგონებს სცენაზე დაოთხილს უნდა გაევლოთ, კატის მსგავსად…

რად ღირს, თუნდაც, საპრეზიდენტო პროტოკოლის სამსახურში „მოღვაწე“ ყოფილი მოდელები, რომლებითაც „ბაწკა“ თავს ხშირად იწონებდა ოფიციალური ვიზიტებისას. ცხადია, ეს ქალბატონები უცვლელი პრეზიდენტის პიროვნული კულტის მხოლოდ თვალის მომნუსხავ გარეგნულ ატრიბუტებს წარმოადგენდნენ. აქ მკითხველს შესაძლოა ძალაუნებურად გაახსენდეს ლიბიის ყოფილი ექსტრავაგანტული დიქტატორის, მუამარ კადაფის პირადი მცველი ქალების ამალა, რომელიც მას ყველა ვიზიტისას თან ახლდა…

ლუკაშენკოს ტოქსიკური მასკულინიზმი და სექსიზმი ხშირად გაუჟღერებია მისთვის ჩვეული პირდაპირობით. ამბობდა, რომ ქალის ძირითადი საზოგადოებრივი როლი და ფუნქცია სამზარეულოში ფუსფუსი და დიასახლისობაა. მეტიც, რეგიონში ერთ-ერთი მეურნეობის ტრადიციული, პოპულისტური ინსპექტირებისას მან ასეთი რემარკა კი გაისროლა: „საჭიროა, ყოველ აგროდასახლებაში საღამოობით იყოს ცხელი წყალი, რათა ცხოველებთან (ღორებთან) შეხების შემდეგ ქალი მამაკაცს საწოლში სუფთა, დაბანილი მიუწვეს“. სხვა დროს მას ნახევრად-ხუმრობით აქვს ნათქვამი: „შემიძლია ქალს ვაპატიო ლესბოსელობა. ასეთებად ქალები ხდებიან კაცების უგერგილობის შედეგად“.

ამა წლის აგვისტოს საპრეზიდენტო არჩევნებთან დაკავშირებით ლუკაშენკომ განაცხადა, რომ საზოგადოება და კონსტიტუცია ჯერ არ იყო მზად საპრეზიდენტო სავარძელში ქალის ხილვისათვის. მისი თქმით, პრეზიდენტის ძლიერ უფლებამოსილებებსა და ამოცანებს „კაბიანი ადამიანი“ ვერ გაუმკლავდებოდა.

მეტიც, მან პირდაპირ მიანიშნა მის მეტოქე ქალ კანდიდატზე, სვეტლანა ციხანოვსკაიაზე – „ერთ უბრალო გოგონაზე“, რომელსაც წარმატების შანსი ვერ ექნებოდა.

პოლიტიკური ოპონენტი ქალისგან განსხვავებით, თბილად და პატივისცემით მიიღო ლუკაშენკომ კრემლის მიერ გამოგზავნილი „მსუბუქი ყოფაქცევის“ ჟურნალისტი, RT-ის მთავარი რედაქტორი მარგარიტა სიმონიანი. მარგარიტამ „ოსტატი“ ხელის მტკიცე ჩამორთმევის გამო შეაქო. მას არც „ბაწკა“ დარჩა ვალში – ძლიერი, ვაჟკაცი ქალი უწოდა.

ქვეყანაში დრაკონული კანონმდებლობა მოქმედებს. მაგალითად, ქალებისთვის შვილის ჩამორთმევის საბაბი მარტივად შეიძლება გახდეს ისეთი ბანალური გარემოება, როგორიცაა, კომუნალური გადასახადების განმეორებითი გადაუხდელობა.

ქალთა სხეულებზე აღბეჭდილი ძალადობის (მრავლობით ჰემატომები) კვალი ლუკაშენკომ იმით „ახსნა“, რომ მათ „უკანალი განზრახ, მაკიაჟივით შეიღებეს ლურჯად“. საპროტესტო გამოსვლებზე ძალადობრივი პასუხი კი ლუკაშენკომ ასე გაამართლა: „ჩემს ქვეყანას მათ ვერ დავუთმობ! ის ხომ ჩემი სიყვარული, გულის სწორია. საყვარელ ქალს კი არ თმობენ!“ ამას პროტესტის მონაწილე ქალებმა პასუხი ტრანსფარანტებით გასცეს, სადაც ეწერა: „თუ მართლა გიყვარს, გაუშვი!“

თუ ქვეყანას ქალის ზოგადსიმბოლური სახით წარმოვიდგენთ, ფაქტია, რომ 26-წლიანი უსიყვარულო ქორწინებისა და სისტემატური ოჯახური ძალადობის შემდეგ, ქალბატონმა ბელარუსმა საბოლოოდ და მტკიცედ გადაწყვიტა მოძალადე ქმრის უღლის გადაგდება და მასთან გაცილება. ახლა მთავარია, ოჯახის აწ უკვე ყოფილი უფროსის შინიდან უსისხლოდ გაცილება მოხერხდეს…

ბელარუსის ვენერა (მხატვარი - იანა ჩერნოვა)
ბელარუსის ვენერა (მხატვარი – იანა ჩერნოვა).

პოლიტიკური ცეკვა „სამაია“

ჯერ კიდევ წინასაარჩევნო კამპანიისას, ტრადიციულად შედარებით პასიურ ბელარუსულ საზოგადოებას ოპოზიციურ ლიდერებად სწორედ „სუსტი სქესი“ მოევლინა, რომელმაც პოლიტიკური ბრძოლის ავანსცენაზე უჩვეულო გამბედაობის დემონსტრირება მოახდინა.

რეჟიმის მიერ მამაკაცი კანდიდატების ჩვეულ სტილში განეიტრალების შემდეგ (ორ კანდიდატს შეკოწიწებული ბრალდებებით თავი უკრეს საპატიმროში, მესამე დროებით უცხოეთშია გადახვეწილი) მათი ადგილები დაიკავა განუმეორებელმა სამეულმა: სვეტლანა ციხანოვსკაიამ (ოპოზიციური ტრიადის ერთიანი კანდიდატი, ბლოგერ სერგეი ციხანოვსკის მეუღლე), მარია კოლესნიკოვამ (ბანკირ ვიქტორ ბაბარიკას საარჩევნო შტაბის მეთაური) და ვერონიკა ცეპკალომ (ექსდიპლომატ ვალერი ცეპკალოს მეუღლე).

სამი ქალის ერთიანი საარჩევნო შტაბის სლოგანი გახდა – „გვიყვარს, შეგვიძლია, გავიმარჯვებთ!“ ასევე პოპულარულია ჟესტებით გადმოცემული სიმბოლოები: გული (ემპათია) + მუშტი (ერთიანობა და სოლიდარობა) + V (გამარჯვება).

„ჩვენ სამმა ავიღეთ პასუხისმგებლობა მიმდინარე მოვლენებსა და ქვეყნის მომავალზე. ამით მაგალითს ვაძლევთ თანამოქალაქეებს. სხვა ქვეყნების იმედზე არ უნდა ვიყოთ, მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლია, საკუთარ ხელში ავიღოთ სიტუაცია და ვუშველოთ ბელარუსს“, – განაცხადა კოლესნიკოვამ.

 

მარია კოლესნიკოვა, სვეტლანა ციხანოვსკაია და ვერონიკა ცეპკალო
მარია კოლესნიკოვა, სვეტლანა ციხანოვსკაია და ვერონიკა ცეპკალო

რეალობას მოწყვეტილმა და შეუზღუდავი ძალაუფლების ღრუბლებში მოცურავე ლუკაშენკომ სათანადოდ ვერ შეაფასა ქალი კონკურენტის შესაძლებლობები. მისგან სატელევიზიო დებატებში გამოწვევას არც კი უპასუხა – თავი არ „„დაიმდაბლა“.

რაც მერე მოხდა, გაგაოცებთ: ბედის ირონიით, ბელარუსის „მამის“ მრავალწლიან ერთპიროვნულ მმართველობას იურიდიული და მორალური წერტილი სწორედ უბრალო დიასახლისმა დაუსვა, რითაც მისი თავმოყვარეობა საშინლად შელახა. შედეგმაც არ დაააყოვნა: ოპოზიციის ერთიანი კანდიდატი და არჩევნებში დიდი უპირატესობით გამარჯვებული ციხანოვსკაია ცენტრალური საარჩევნო კომისიის შენობაშივე ფსიქოლოგიურად „დაამუშავეს“ კგბ-ის ჩვეული მეთოდებით – მოახდინეს ზეწოლა დაპატიმრებულ ქმარსა და შვილებზე აპელირებით და ჩააწერინეს მიმართვა, სადაც ის ამომრჩეველს მოუწოდებს, შეეგუონ ფაქტს და არ დაარღვიონ კანონები.

ჩანაწერს აშკარად ეტყობოდა ძალდატანების ნიშნები. ამის შემდეგ ძალოვნებმა ის „თავაზიანად გააცილეს“ ლიეტუვის საზღვრამდე, სადაც სვეტლანას მანამდე შვილები ჰყავდა გახიზნული. უნდა ითქვას, რომ ქვეყნის დრაკონული კანონმდებლობა მარტივად იძლევა საშუალებას, დედებს შვილები ჩამოერთვათ, არამხოლოდ პოლიტიკური აქტივობის, არამედ ბანალური კომუნალური დავალიანების დაგროვების გამოც.

ეს ფაქტი რეჟიმის პროპაგანდამ გაქცევად გაასაღა, თუმცა მხარდამჭერებს არ გასჭირვებიათ რეალური სურათის დანახვა. სვეტლანას მიმართ თანაგრძნობა არ შენელებულა. პირიქით – მისი უბრალოება და საკუთარი სისუსტის აღიარება. როგორც ჟურნალ „გარდიანს“ 28 წლის დემონსტრანტმა, მარიამ უთხრა, ის აქამდე საერთოდ არ ინტერესდებოდა პოლიტიკით, თუმცა სვეტლანას პირადი მაგალითი და მუხტი მისთვის უჩვეულოდ გადამდები აღმოჩნდა. ასე მოხდა სხვა ქალების შემთხვევაშიც.

ბელარუსი შედარებით ადრე დატოვა ვერონიკა ცეპკალომ. ამჟამად ის მეუღლესთან ერთად კიევში იმყოფება.

ლუკაშენკოს რეჟიმმა შედარებით მეტი ხანი ითმინა ქვეყანაში დარჩენილი მარია კოლესნიკოვა, მანამდე, სანამ ის ახალი პოლიტიკური პარტიის დაფუძნებას არ დააანონსებდა. 7 სექტემბერს ნიღბიანმა ზონდერებმა ის პირდაპირ ქუჩიდან გაიტაცეს და ორ თანამებრძოლთან ერთად უკრაინაში ძალადობრივად დეპორტირებას უპირებდნენ. თუმცა, მარიას პრინციპულად ჰქონდა გადაწყვეტილი, რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, დარჩენილიყო სამშობლოში, მოვლენების შუაგულში. მარია მედგრად დადგა („ივაჟკაცა“) – მოასწრო საკუთარი პასპორტის დახევა და ჩაკეტილი მანქანის ფანჯრიდან გადმოსვლა. შედეგად, უკრაინელმა მესაზღვრეებმა უპასპორტო კოლესნიკოვა ვერ მიიღეს და უკანვე გადასცეს ბელარუს კოლეგებს.

ამჟამად მარია მინსკის იზოლატორშია გადაყვანილი, წაყენებული აქვს გადატრიალების მცდელობის ბრალდება.

„მოვლენები ისე განვითარდა, რომ დღესდღეობით პროტესტის ლიდერად ჩამოვყალიბდი. როგორც მთლიანად ხალხი, მეც განვიცდი შინაგან ტრანსფორმაციას – სულ ერთი თვის წინ ვერ წარმოვიდგენდი, ამდენს თუ შევძლებდი“, – ამბობს მარია. ფაქტია, მუსიკოსი (ფლეიტისტი) კოლესნიკოვა არ აპირებს ლუკაშენკოს დაკრულზე ცეკვას – საპროტესტო „მუსიკას“ ის თავად ქმნის!

ამ ეტაპზე, ოპოზიციის თვალსაჩინო ლიდერებიდან, რომლებიც ბელარუსში დარჩნენ და ჯერ კიდევ თავისუფლებაზე იმყოფებიან, მხოლოდ 72 წლის სვეტლანა ალექსიევიჩია, თუმცა უკვე მის კარზეც (პირდაპირი მნიშვნელობით) დაიწყეს კაკუნი უცნობმა „ნაცნობებმა“ – სამოქალაქოში ჩაცმულმა ძალოვანებმა.

Men in black vs ქალები თეთრებში

მამაკაცების პარალელურად, ქალებმაც აღწერეს იზოლატორში ძალოვანების მხრიდან არა მარტო ფსიქოლოგიური ზეწოლა (ჯგუფური გაუპატიურების მუქარა და სხვა), არამედ – პირდაპირი ფიზიკური შეურაცხყოფის ფაქტებიც (იმავე გაუპატიურების ჩათვლით).

სხვა დროს ჩვეულებრივ მშვიდი და ნაკლებად ემოციური ბელარუსი ქალები აღაშფოთა რეჟიმის ძალადობის მადამ და მასშტაბებმა. ქალების სოლიდარობის ჯაჭვმა რეგულარული სახე მიიღო. საერთო მსვლელობების კონტექსტში და მის პარალელურად, ქალთა მოძრაობამ მკაფიოდ დაიკავა თავისი გამოკვეთილი ნიშა.

ქუჩებში გამოჩნდნენ „ქალები თეთრებში“, რაც ფიდელ კასტროს რეჟიმის მიერ რეპრესირებულთა ოჯახის წევრ ქალთა მოძრაობის ერთგვარი ბელარუსული ადაპტაციაა.

ერთ-ერთი ქალი დემონსტრანტი ასე აღწერს მის შინაგან განცდებს: „თუმც შიში ბოლომდე არ დამიძლევია (მე ხომ სულ რაღაც 50 კგ ვარ!), მომიცვა ბრაზმა, რაც საბოლოოდ გარდაისახა უკიდეგანო სიძლიერის შეგრძნებაში. ეს მოიტანა იმის გაცნობიერებამ, რომ სიმართლე ჩემს/ჩვენს მხარესაა“.

ყოველკვირეულად იმართება უნიკალური, მრავალათასიანი „ქალების მარში მშვიდობისთვის“, სადაც დომინირებს თეთრი ფერი და ყვავილები. სხვადასხვა ასაკის ქალები ცრემლიანი თვალებით მიმართავენ მავთულხლართებთან მდგარ პირქუშ, ჯავშანში ეკიპირებულ ძალოვანებს, იღებენ მათთან სელფის, ეხვევიან, ჩუქნიან ყვავილებს.

არიან ისეთებიც, რომლებიც ახალგაზრდა ომონელების მიმართ სარკასტულ სკანდირებას არ იშურებენ: „თქვენ არცერთი ქალი აღარ „მოგცემთ!“ ხშირად მიმართავენ თემატურ პერფორმანსებსაც. ზოგმა საქორწინო ფატაც კი მოირგო. საპროტესტო ტრანსპანატები კი აშკარად დასცინიან ქალებზე არსებულ სტერეოტიპებს, მაგალითად, „ბორშჩს მოგიმზადებთ მხოლოდ სამართლიანი არჩევნების შემდეგ!“ ასევე გამოჩნდა ლგბტ თემის ქალების მცირე ჯგუფი „ცისარტყელის“ დროშებით, რაც სხვა დროს მინსკის ქუჩებში წარმოუდგენელია.

12 სექტემბრის მსვლელობაში 10 000-მდე ქალმა მიიღო მონაწილეობა. ასამდე მათგანი დააკავეს. რამდენიმე მათგანმა თავის შეფარება სცადა კათოლიკური ტაძარში, თუმცა ომონმა ისინი ძალით გამოათრია. როგორც ჩანს, ლუკაშენკო კვლავ ძალის დემონსტრირებაზე აკეთებს ძირითად აქცენტს.

ქალები მსვლელობების დროს თადარიგს იჭერენ – თან ატარებენ პატარა ჩანთებს აუცილებელი პირადი ნივთებით, რაც დაკავების შემთხვევაში გამოადგებათ.

#მევსეირნობ

აქციებზე სხვებისგან ადვილად გამოარჩევთ 73 წლის სტაჟიან აქტივისტს, ნინა ბაგინსკაიას, რომელიც ქალთა მსვლელობის სელებრითად და ერთგვარ თილისმადაც კი იქცა.

1988 წელს ნინას კომუნისტებმა არ მისცეს უფლება, პატივი მიეგო 1937 წ. სტალინური რეპრესიების მსხვერპლთა პატივისთვის. სწორედ აქედან იწყება ბაგინსკაიას საპროტესტო „კარიერა“.

ის შესაშური სიჯიუტით, თითქმის ყოველწლიურად მართავდა (ხშირად ერთკაციან) აქციასა თუ პიკეტს. მაგალითად, 2014 წელს, რუსეთის უკრაინაში განხორციელებული აგრესიის პასუხად, მან მინსკში, კაგებეს შენობის წინ დემონსტრაციულად დაწვა საბჭოთა დროშა.

ბაგისნკაია არაერთხელ დაუკავებიათ და დაუჯარიმებიათ. კრებითი ჯარიმა ($17 000) პენსიიდან ექვითება. აღსრულების სამსახურმა ჩამოართვა ორი ქალაქგარე სახლი და სარეცხი მანქანაც კი, თუმცა ნინა ბებო გულშემატკივრებისგან არ იღებს ფულს, რათა ის „რეჟიმის ყულაბაში არ მოხვდეს!

ყველაფრის მიუხედავად, ბეგისნკაია დაუღალავად დგას ბელარუსის ეროვნული იდენტობისა და ადამიანის უფლებების დაცვის სადარაჯოზე. აგვისტოს აქციებისას, როდესაც ომონმა მისი შეჩერება სცადა, გამოცდილმა ნინამ ამაყად წარმოთქვა – „მე უბრალოდ ვსეირნობ!“ და დაბნეული ძალოვანები უკან ჩამოიტოვა.

ეს ფრაზა ვირუსულად გავრცელდა და ქალთა მსვლელობების ერთ-ერთ საკვანძო „მფრინავ ფრაზად“ იქცა. ინტერნეტში პოპულარულია ნინაზე თემატური მემეც.

12 სექტემბერს ნინას იმიჯი უფრო მეტად საკულტო გახდა: მან მარტომ გადაუღობა გზა ავტოზაკს (დაკავებულების გადასაყვანი სატვირთო ავტომობილი), რითაც გაიმეორა 1989 წ. პეკინის ტიანანმენის მოედნის ცნობილი სცენა, რომელიც ისტორიაში ცნობილია, როგორც ერთი კაცის პროტესტის ყველაზე ცნობილი შემთხვევა.

ნატალია რადინა – დისიდენტის პროფილი

სამოქალაქო აქტივისტი და ჟურნალისტი ნატალია რადინა „ქარტია 97“-ის მთავარი რედაქტორია. ეს უფლებადამცავი ორგანიზაცია და მედიაპორტალი შეიქმნა ვაცლავ ჰაველის „ქარტია 77“-ის ბელარუსული ანალოგის – 1997 წლის დეკლარაციის საფუძველზე.

ბუნებრივია, ამ ორგანოს ფუნქციონირება თავიდანვე წნეხის ქვეშ მოექცა. ნატალიას მტკიცე ნებისყოფას რეჟიმმა დიდი გამოცდა მოუწყო: ორჯერ მოუხდა გუნდის გამოცვლა (თანამშრომლების დაშინების გამო), მუდმივად ართმევდნენ სამუშაო კომპიუტერს (ჯამში ოცი ცალი). 2010 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების გაყალბების გაპროტესტების კამპანიის დროს (ნატალია დასავლეთს სანქციებისკენ მოუწოდებდა) ის დააპატიმრეს.

პატიმრობისას 31 წლის ნატალია კაგებეს სამარტოო საკანში იყო მოთავსებული, სადაც არ იყო გათბობა და ტუალეტი. ეძინა ცივ იატაკზე. ტვინის შერყევის ფონზე (აქციის დარბევისას დაშავდა), მას არ აღმოუჩინეს არანაირი სამედიცინო დახმარება, მეტიც, მასზე სისტემატურად ხორციელდებოდა ფსიქოლოგიური ზეწოლა („ისე ვიზამთ, რომ შვილები აღარ გეყოლოს!“ და სხვ.).

დღესდღეობით საიტი ვარშავიდან ფუნქციონირებს და თავისი წვლილი შეაქვს ლუკაშენკოს რეჟიმთან ბრძოლაში.

„ქარტია 97“-ის ლოგო შეახსენებს ლუკაშენკოს, რომ მას ამომრჩეველთა მხოლოდ 3% ემხრობა
„ქარტია 97“-ის ლოგო შეახსენებს ლუკაშენკოს, რომ მას ამომრჩეველთა მხოლოდ 3% ემხრობა

 

მარია ზაიცევა – ახალი თაობის გაუტეხელობა

19 წლის მარია უკვე 1 თვეა საავადმყოფოში წევს. მინსკში აქციაზე ის რეგიონიდან იყო ჩასული. დაზიანებები მას მიაყენა ახლოს გამსკდარმა ხმოვან-მანათობელმა ყუმბარამ, რომელიც დარბევისას ძალოვანებმა ისროლეს. მას რეზინის ტყვიებიც მოხვდა, რომლებმაც სხეულის გარკვეულ უბნებზე ქსოვილის ნეკროზი გამოიწვია. საფეთქელში მოხვედრილმა ტყვიამ კი მარიას სმენის ნერვი დაუზიანა.
მარია არაფერს ნანობს. ისევე, როგორც მისი ქართველი ორეული მაკა გომური. საგულისხმოა, რომ ორივე მათგანს ერთი და იმავე სახის იარაღმა მიაყენა დაზიანება თავის (ე.წ. დათვის ტყვიები).

მარია ზაიცევა აქციაზე
მარია ზაიცევა აქციაზე

„ქალური ლოგიკა“ – „რბილი ძალის“ ტაქტიკა

აქციების უაღრესად ხავერდოვანი ბუნებიდან გამომდინარე, დემონსტრანტები კვლავ ჯიუტი პრინციპულობით აგრძელებენ არაძალადობრივი მეთოდებითა და მორალური უპირატესობის გამოკვეთილი დემონსტრირების გზით.

მართალია, აქ ვერ ნახავთ დასავლეთში აპრობირებულ ეპატაჟურ ფემინიზმს, თუმცა ბელარუს ქალთათვის დამახასიათებელი კეთილმოსურნეობა, ზომიერების შეგრძნება, გამძლეობა და ადაპტაციის უნარი მათ ძალიან ეხმარება რეჟიმთან ხანგრძლივი ნერვების ომში. მართალია, ლუკაშენკომ დააბრალა მათ, რომ არიან „მანიპულირებული ცხვრები და უსაქმურები“, თუმცა ქალებმა ქვეყნის შიგნითა და გარეთ ყველას დაანახეს, თუ ვინ დგას ნათელსა თუ ბნელ მხარეს.

ქალი ოპონენტების დევნა და დაშინება გაცილებით დამაზიანებელი აღმოჩნდა მმართველის რეჟიმის რეპუტაციისა და მდგრადობისთვის. ამის გამო, რეჟიმი ერთი პერიოდი ცდილობდა, ფიზიკურად ნაკლებად შეხებოდა დემონსტრანტ ქალებს, თუმცა ბოლო დღეებში ვითარება შეიცვალა, რაზეც მეტყველებს შემდეგი ფაქტი: ქალების ერთი ჯგუფი, რომელმა დარბევისას თავის შეფარების მიზნით მინსკის კათოლიკურ ტაძარს, ე. წ. „წითელ კათედრალს“ მიაშურა, მწარედ შეცდნენ – ომონმა ისინი ღვთის სახლიდანაც კი ძალით გამოათრია და დააკავა.

ქალებს ძალოვანებთან პირდაპირ დაპირისპირებაში შესვლა უწევთ. „ერთი ყველასთვის, ყველა ერთისთვის!“ – მუშკეტერების ამ ცნობილი შეძახილის თანხლებით უტევენ ქალები ომონს (რომელსაც მითითება აქვს მიცემული, რაც შეიძლება ნაკლებად შეეხოს ქალებს), ფსიქოლოგიურად ჯაბნიან ნიღბიან ძალოვნებს, არღვევენ მათ კორდონს და ხელიდან სტაცებენ დაკავებულ მომიტინგე მამაკაცებს და იფარავენ მათ. ლუკაშენკომ ესეც ჩვეულ სტილში შეაფასა: თითქოს მამაკაცები ქალების ზურგ უკან იმალებიან.

ტრაგიკომიკური იყო სურათი, როდესაც ერთ-ერთ მოგზავნილ ზონდერს დასუფთავების საქალაქო სამსახურის მუშაკი ქალი ცოცხით გამოედევნა.

ქალების „ცოცხალი ფარი“
ქალების „ცოცხალი ფარი“

ამ დღეებში ბელარუსი ქალებისთვის პირდაპირი კონოტაცია შეიძინა ცნობილი სიმღერის სიტვებმა: Bad boys, bad boys, what you gonna do when they come for you? ანალიტიკოსების ნაწილი ბელარუსის პროტესტის რადიკალიზაციის აუცილებლობაზე მიანიშნებს. მათი აზრით, მხოლოდ ძალოვანებისთვის მიძღვნილი ყვავილები და ჰაეროვანი კოცნები არაა საკმარისი, რათა დაძლეულ იქნას რეჟიმის ბრუტალიზმი, რომელსაც კრემლი უმაგრებს ზურგს.

ბელარუსი ქალების ინსპირაციის წყაროდ შეიძლება გამოდგეს მეზობელი პოლონეთი, სადაც 1980 წ. თავისუფალი პროფკავშირების მოძრაობა „სოლიდარობის“ გამორჩეული სახე იყო ანა ვალენტინოვიჩი. ის მოძრაობის ლიდერ ლეხ ვალენსას ყველგან მხარში ედგა და დიდი წვლილი მიუძღვის იმ დომინოს ეფექტისთვის ბიძგის მიცემაში, რამაც მთელ „სოციალისტურ ბანაკს“ საბოლოოდ თავისუფლება მოუტანა.

დრო გვიჩვენებს, გაიმეორებენ თუ არა პოლონელების წარმატებას ბელარუსის მსხვილი საწარმოების გაფიცული მუშაკები. დიდი ალბათობით, „სოლიდარობის“ ტაქტიკა ახლაც იმუშავებს, რადგან ბელარუსის ეკონომიკა რთულ დღეშია. წარმოების გაჩერება კი ლუკაშენკოსთვის ზეწოლის მტკივნეული და ქმედითი ბერკეტი იქნება.

ნიშანდობლივია, რომ რამდენიმე დღის წინ პოლონეთში, „სოლიდარობის“ 40 წლისთავისადმი მიძღვნილ ცერემონიაზე საპატიო სტუმართა შორის იყო სვეტლანა ციხანოვსკაიაც.

საერთაშორისო სოლიდარობა

ბელარუს ქალებს სოლიდარობა გამოუცხადეს საერთაშორისო დონეზე: ლიეტუვისა და ესტონეთის ყოფილი და მოქმედი ქალი პრეზიდენტები დალია გრიბაუსკაიტე და კერსტი კალიულაიდი, მკაცრი სიტყვიერი მხარდაჭერის პარალელურად, ჩაებნენ, ე.წ. სოლიდარობის სიმბოლურ ჯაჭვში, რომლებიც გაიმართა ვილნიუსსა და ტალინში.

ევროპის ძლევამოსილი გერმანელი ქალები კი შეშფოთებიდან საქმეზე გადადიან: „რკინის ფრაუ“, კანცლერი მერკელი და ევროკომისიის პრეზიდენტი ურსულა ფონ დერ ლაიენი მინსკის წინააღმდეგ პერსონალური სანქციების შემუშავებას მალე დაასრულებენ.

პოლიტიკურ სარბიელს შეუჩვეველი, მოკრძალებული სვეტლანა, რომელიც ძირითადად ბავშვების აღზრდით იყო დაკავებული და მხოლოდ დაკავებული მეუღლის არჩევნებზე ჩანაცვლებას ფიქრობდა, ბედის განგებით, მისდა უნებურად აღმოჩნდა საერთაშორისო და რეგიონული პოლიტიკის ორომტრიალში. ვილნიუსში მყოფმა სვეტლანამ „ეროვნული ლიდერის“ როლი მოირგო იმ პირობებში, როდესაც ლუკაშენკოს გაპრეზიდენტება დასავლეთმა არალეგიტიმურად ცნო.

სვეტლანას დაუთმეს გაეროს უშიშროების საბჭოს, ევროპარლამენტისა და ევროპის საბჭოს ტრიბუნები. მას პირადად შეხვდა აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის მოადგილე. მას ეკონტაქტებიან ევროპის გავლენიანი პოლიტიკური ლიდერები. ევროპის სახალხო პარტიის (EPP) თავმჯდომარემ, დონალდ ტუსკმა ევროპას მოუწოდა, მშვიდობის დარგში ნობელის პრემიაზე წარადგინოს სვეტლანა ციხანოვსკაია და მისი მეუღლე სერგეი.

ევროპის რამდენიმე ქვეყნის ელჩი დემონსტრაციულად ესტუმრა შინ სვეტლანა ალექსიევიჩს, რითაც ლუკაშენკოს რბილი ძალის მესიჯი გაუგზავნა: არც იფიქრო, შეეხო ნობელიანტ მწერალს!

რუსეთში კი, სადაც კრემლმა თავხედურად მოწამლა თვალსაჩინო ოპოზიციური ლიდერი სერგეი ნავალნი, წინა პლანზე წამოიწია მისმა თანამებრძოლმა ლიუბოვ სობოლმა. სობოლი, ქსენია სობჩაკი და სხვები ახლო მომავალში, სავარაუდოდ, შეითავსებენ სვეტლანა ტოხანოვსკაიას და მარია კოლესნიკოვას როლებს.

საპროტესტო სიმბოლიზმი

საფრანგეთის რევოლუციური რესპუბლიკის პერსონიფიკაციის, მარიანას (Marianne) საკულტო ისტორიული იმიჯი კვლავაც აქტუალურია. მინსკის ერთ-ერთი გიმნაზიის სტუდენტმა გოგონებმა იმღერეს საფრანგეთის ჰიმნი, ეკავათ რა ტრანსპარანტი წარწერით „თავისუფლება, თანასწორობა, ძმობა!“ აქციებზე ასევე გაისმა ჰანგები ვიქტორ ჰიუგოს ისტორიული ნოველის მიხედვით დადგმული მიუზიკლიდან „საბრალონი“ (Les Misérables). ქალებს მტკიცედ სწამთ, რომ ბელარუსის ბასტილიის ციხის (მინსკის ავადსახსენებელი იზოლატორი „ოკრესტინო“) დაცემა მხოლოდ დროის საკითხია…

ბელარუსის ძველ, ისტორიულ გერბზე („პაგონია“ – მდევარი/დევნა) გამოსახულია ხმალამოღებული მხედარი გაჭენებულ ცხენზე. ეს რაინდული იმიჯი ბელარუსის თანამედროვე ჟანა დ’არკებმა თამამად მოირგეს – ისინი აღარ უცდიან საშველად მომავალ თეთრ ცხენზე ამხედრებულ მამაკაცებს. ისინი, მამაკაცების მხარდამხარ, თამამად ჭედენ თავისუფალი და დემოკრატიული ქვეყნის მომავალს.

ქალთა ერთ-ერთი მსვლელობის დროს გამვლელმა მამაკაცმა მათ მიმართა: „ვამაყობ, რომ ბელარუსს მდედრობითი სქესი აქვს!“

Жыве Беларусь!
Жыве Беларусь!
ავტორი: გიორგი უხურგუნაშვილი
სრულად
გამოკითხვა
„საპარლამენტო არჩევნები დღეს რომ გაიმართოს, რომელ პარტიას მისცემდით ხმას“
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

დედამიწაზე არსებული ცოცხალი არსებებიდან მხოლოდ ადამიანს და კოალას აქვთ თითის ანაბეჭდი

ინდოელი დიასახლისები მსოფლიო ოქროს მარაგის 11% ფლობენ. ეს უფრო მეტია, ვიდრე აშშ-ს, სავალუტო ფონდის, შვეიცარიის და გერმანიის მფლობელობაში არსებული ოქრო, ერთად აღებული.

დადგენილია, რომ სასოფლო-სამეურნეო კულტურათა მოსავლიანობის განმსაზღვრელ კომპლექსურ პირობათა შორის, ერთ-ერთი თესლის ხარისხია. მაღალხარისხოვანი ჯიშიანი თესლი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორია მოსავლიანობის გასადიდებლად, რაც აგრეთვე დასაბუთებულია ხალხური სიბრძნით "რასაც დასთეს, იმას მოიმკი". - ქართული გენეტიკისა და სელექცია–მეთესლეობის სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, მეცნიერებათა დოქტორი, აკადემიკოსი პეტრე ნასყიდაშვილი

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.