გია ბერაია - სამება სულ მეძახის, ამიტომაც ხშირად ვბრუნდები უკან წარსულში და სამებაში..
თარიღი : 02.11.2020 22:29  196

2019 წლის 23 ნოემბერს, გიორგობის ბრწყინვალე დღესასწაულის ზეიმის დღეს,

წმიდა სამების საკათედრო ტაძრის გახსნიდან 15 წელი შესრულდა.

ბ-ნ გია ბერაიასთან  სამების ტაძრის მშენებლობის ისტორიაზე სასაუბროდ მივედით. სამწუხაროდ ინტერვიუს ჩაწერის შემდეგ, ბ-ნი გია მალევე მოულოდნელად გარდაიცვალა.  სააგენტო „თბილისი პოსტის“ სახელით ვუსამძიმრებთ ბ-ნი გიას ოჯახს და წუხილს გამოვთქვამთ ამ დიდი ქართველის გარდაცვალების გამო.

ბ-ნი გია  სამების საკათედრო ტაძრის მშენებელი იყო. მის მიერაა აგებული წმ. სამების საკათედრო ტაძარი და სამრეკლო, ამაღლების სახელობის ტაძრები (საბურთალოს სასაფლაოსა და დავითაშვილის ქუჩაზე), დავით წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი, წმ. გიორგის სახელობის ტაძრები ციხის საავადმყოფოს ტერიტორიასა და ტაბახმელაში, წმ. ბარბარეს სახელობის ტაძარი ნაძალადევის რაიონში, წმ. თამარის სახელობის ტაძარი დოლიძის ქუჩაზე, მირქმის სახელობის ტაძარი თემქაზე, განახორციელა შიომღვიმის სამონასტრო კომპლექსის რეკონსტრუქცია.

-ბ-ნ გია, სამების ტაძარი მშენებლობის კუთხით მეტად რთული და მოცულობითი პროექტი იყო.

-  სამების ტაძრის  მშენებლობაში ჩართული იყო პროფესიონალების  დიდი გუნდი:  მეცნიერები, მშენებლები, ინჟინრები, მოქანდაკეები, არქიტექტორები.  მშენებლობაზე მუშაობდა  1800 ადამიანი და  გამოყენებული  იყო  ახალი ტექნოლოგიები - მასიური ლოდების ნაცვლად, რითიც ძველად შენდებოდა ტაძრები, სამების აშენება გადაწყდა  რკინა-ბეტონის კონსტრუქციით.  ამ მოსაზრებას ჰყავდა ბევრი მოწინააღმდეგე, თუმცა  არავინ იცის,   საუკუნეების წინ რომ ყოფილიყო რკინა-ბეტონი, შესაძლოა, ჩვენს წინაპრებს  ტაძრების მშენებლობებზე სწორედ ეს მასალა გამოყენებინათ.  ტაძარი  იტევს 12 ათასამდე ადამიანს. ტაძრის სიმაღლე 101 მეტრია, სიგრძე  - 70.45 მეტრი,  სიგანე  - 64 მეტრი. როდესაც ტაძრის ფუნდამენტი გაითხარა, აღმოჩნდა გამავალი გრუნტის წყლები, გაკეთდა მძლავრი სადრენაჟო სისტემა, რამაც განაპირობა ტაძრის მდგრადობა.  ქაშუეთის ტაძრის გარდა, თბილისში არც ერთ ტაძარს არ აქვს სარდაფი, თავიდან გადაწყვეტილი იყო, ამოვსებულიყო სამების ტაძრის სარდაფი და ამის შემდეგ დაგვეწყო მშენებლობა, მაგრამ მისმა უწმინდესობამ გვითხრა:  რატომ უნდა დაკარგოთ ამხელა ტერიტორია,  სჯობს ტაძარი გავაკეთოთო და მართლაც დიდი ტაძრის ქვეშ,   12 მეტრის  სიღრმეზე,  გაკეთდა ხარების სახელობის ტაძარი, რომლის სიგრძე 115 მეტრია. სანამ სამების ტაძრის მშენებლობაში ჩავერთვებოდი, მე ვაშენებდი ამაღლების ტაძარს, საბურთალოს სასაფლაოსთან, რომლის ავტორიც არის არჩილ მინდიაშვილი.   უკვე მქონდა მასშტაბური სამუშაოების პრაქტიკა - მონაწილეობას ვიღებდი პარლამენტის შენობის აღდგენაში,  ასევე ჩემი გაკეთებული იყო  ბავშვთა სამყარო ვაგზლის ტერიტორიაზე, რომელიც რამდენიმე წლის წინ დაიწვა.

-თქვენ  ეწეოდით როგორც სამშენებლო სამუშაოებს, ასევე მოსაპირკეთებელ სამუშაოებსაც,    რა იყო თქვენი მთავარი ამოცანა  და დაკვეთა, რაც უნდა ყოფილიყო გათვალისწინებული სამების ტაძრის მშენებლობაში?

- როდესაც მშენებლობა დაიწყო, სამონასტრო კომპლექსის შესასვლელში  გადაწყდა ილია თეზბიტელის  ტაძრის აშენება,  რომელივ თავიდან  აშენებული იყო   ხის კონსტრუქციით,  გამოყენებული გვქონდა   წაბლის ხე,   ძალიან ლამაზი  ტაძარი იყო. რომელიც შემდეგ დაიწვა და    აშენდა იქ  ახალი ტაძარი ფელამუშისფერი  ქვით.   ჩვენ მიერ  მოხდა,  დიდი ტაძრის  სამრეკლოს მოპირკეთება,   შემდეგ ვიმუშავეთ  გალავნის  ივერიის ღვთისმშობლის ტაძარზე,  ასევე ავაშენე ბერების აკადემია.  ჩემი კომპანიით "მე-13 ტრესტი და კომპანია "ტაძარი", რომელიც დავაარსე   სამების მშენებლობის პერიოდში,   ვმუშაობდი, როგორც სამშენებლო მიმართულებით, ასევე მოსაპირკეთებელ სამუშაოებზე. მაშინ ვთქვი, რომ ამ კომპანიით  ავაშენებდი  მხოლოდ ტაძრებს, მართლაც  დღეისთვის  თბილისში   აშენებული მაქვს 18 ტაძარი.   სამების ტაძრის მშენებლობაზე ძალიან ბევრი კომპანია მუშაობდა, მათ შორის "ტრესტი თბილისი", გვირაბმშენი, ძეგლთა დაცვა, ფირმა "სარინი", რომელმაც დაამზადა  ჯვარი, რომელიც შემდეგ  დეკანოზმა ტარიელ სიკინჭილაშვილმა და მისმა გუნდმა ჩასვა ოქროში.   ჯვრის დადგმის დღეს  ქარი იყო.  მშენებლებმა პატრიარქს ჯვრის დადგმის გადადება  შესთავაზეს, რადგან ქარი ხელს უშლიდათ და სახიფათო იყო. ასწიეთ ჯვარიო - თქვა პატრიარქმა და როგორც კი ჯვარი აიწია, ქარი  ჩადგა.

ჩემმა გუნდმა გააკეთა დიდ ტაძარში  ექსტერიერის  დიდი ნაწილი მოპირკეთება.   გამოვიყენეთ ბოლნისის ტუფის ქვა,  ძალიან ბევრი  სხვადასხვა ქვა გამოვცადეთ  მდგრადობაზე, ფერზე, ბოლოს არჩევანი ამ ქვაზე შეჩერდა.    ტაძრის ინტერიერში გამოყენებული იყო ბერძნული და იტალიური ქვა, ექსტერიერი ბოლნისის ქვით არის გაკეთებული, რომელიც კარგად უძლებს ყინვას და ფერიც მისაღები  იყო. 

- როგორ იხსენებთ დღეს სამების მშენებლობაზე გატარებულ წლებს?

- ეს იყო საუკეთესო წლები, რომელსაც დიდი სიყვარულით ვიხსენებ. იყო ბევრი სირთულე, მუდმივად დროის ცაიტნოტში გვიწევდა მუშაობა,  სულ მოსწრებაზე ვიყავით.  ჩამოგვივლიდა  ხოლმე  მშენებლობის ხელმძღვანელი  ირაკლი ანდრიაძე  და  ჩვეული  ორგანიზებით,  თავისი  "რკინის ხელით"   აწესრიგებდა ყველაფერს.  პროფესიული თვალსაზრისით  თავიდან საკმაოდ გაგვიჭირდა.  საქართველოში  ადრე გვყავდა ჩუქურთმის კარგი სპეციალისტები, მაგრამ  მერე და მერე ქვაზე მუშაობის სურვილი არავის აღარ ჰქონდა, არც შენობები შენდებოდა ქვით და  შესაბამისად,  სპეციალისტებიც ჭირდა.  ახალგაზრდა ბიჭები, რომლებიც მოდიოდნენ ჩვენთან სამუშაოდ, ისეთი ნიჭიერები იყვნენ და ისე  კარგად სწავლობდნენ ამ საქმეს,  საოცარ ჩუქურთმებს აკეთებდნენ.  სხვათაშორის, სამებაში არც ერთი ჩუქურთმა არ მეორდება.  საქართველოს სხვადასხვა ეკლესიებიდან  გადმოიწერა უამრავი ჩუქურთმა, რომელიც შემდეგ თავიდან აღადგინეს არჩილ მინდიაშვილმა და სხვებმა. 

სამების ტაძრის მიმართ  განსაკუთრებული დამოკიდებულება სიცოცხლის ბოლომდე გამყვება. მამა ცნობილი ტრესტის მმართველი იყო,  ბიძა  მშენებლობის მინისტრი, მათი რეკომენდაციით დიდი სამმართველოს უფროსი გავხდი, რომელმაც ააშენა  თბილისში ათი დიდი ქარხანა, მაგრამ სამების  მასშტაბს ვერც ერთს ვერ შევადარებ,    ასეთ  პროექტზე მუშაობა  ძალიან საამაყოა ჩემთვის. დილას რომ მოვდიოდით გვიან ღამემდე იქ ვიყავით, მეტი არაფერი გვახსოვა.  დღემდე ვმეგობრობთ ყველა, ვინც სამებაზე ვმუშაობდით, ბევრი ერთმანეთის ნათელ-მირონი გავხდით, ერთმანეთი არ დავკარგეთ. ხშირად ვიკრიბებით,  ვიხსენებთ  წარსულს.  ყველას გვეძახის სამება,  ამიტომაცაა რომ ძალიან ხშირად ვბრუნდები უკან  წარსულში და    სამებაში.. 

თამუნა სამადაშვილი

ბლოგი
ლოგიკა vs სულიწმინდა, მედიცინა vs სასწაული

პანდემიას რომ გვერდს ვერ ავუქცევდით, ეჭვი არ მეპარებოდა, მაგრამ კორონავირუსის წინააღმდეგ  ფრონტი თუ  ღმერთისა და ღვთაებრივი საიდუმლოს არსებობა-არარსებობის  საკითხის გარშემო  სამკვდრო-სასიცოცხლო პოლემიკაში გადავიდოდა, ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი.  

შეიძლება ითქვას, რომ დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან მოკიდებული  ქართული ეკლესია არასოდეს  ყოფილა ისეთი მასირებული კრიტიკის სამიზნე, როგორც დღეს. სავარაუდოდ, მომავალ სოციოლოგიურ კვლევებში ეკლესიის რეიტინგის ვარდნას უნდა ველოდოთ.

სააგანგებო მდგომარეობის გამოცხადების შემდეგ, როცა ხალხმრავალი შეკრებების აკრძალვის მიუხედავად  ეკლესიამ  თავისი განჩინებით არ გააუქმა ღვთისმსახურება და  ზიარების ძველი წესიც  ძალაში დატოვა (თუმცა აღსანიშნავია, რომ  ეკლესიამ გაიზიარა  რეკომენდირებული უსაფრთხოების ზომები -მორწმუნეთა დაშორიშორება დადგენილ დისტანციაზე, დეზინფექციის უზრუნველყოფა, რიგ შემთხვევებში  ღვთისმსახურებმა მორწმუნეებს ზიარების სახლში მიღების პრაქტიკა შესთავაზეს). ეკლესიის პოზიციის მიმართ კრიტიკამ პიკს მიაღწია არგუმენტებით:  მრევლს იყენებს ბიოლოგიურ იარაღად  და ღმერთის სახელით  სასიკვდილოდ სწირავს. ამასთანავე  გამოცხადდა, რომ ეს პოზიცია არა მხოლოდ სამედიცინო თვალსაზრისითაა გაუმართლებელი, არამედ ადამიანების სიცოცხლის სასწორზე შეგდებით „ჩვენ ღმერთს ვცდით“,  რაც   სახარებისეულადაც  მიუღებელი და დაუშვებელია.

ერთი სიტყვით, ეკლესიის პოზიცია ანტიჰუმანურად და არაქრისტიანულად გამოცხადდა.

არაზუსტია მთავარ სამიზნედ ეკლესიის შერჩევა.

ცოტა შორიდან და თვალსაჩინოებით დავიწყებ.

წარმოიდგინეთ,  რომ ბავშვები თამაშობენ,  მაგალითად,  ომობანას,   თამაშისას უსაფრთხო სათამაშოებს იყენებენ-პლასტმასის თოფებითა და ხმლებით „ვითომ-ვითომ“ მტრებს „ვითომ-ვითომ“ ებრძვიან.

ყველაფერი რიგზეა.

ბავშვები უნდა თამაშობდნენ-წარმოსახვით როლებს ირგებდნენ და ფანტაზიას გასაქანს აძლევდნენ,  ეს მათი ბუნებრივი მდგომარეობა და ჩვენგან მოსაწონი საქციელია,  ამიტომ არათუ  თამაშს არ ვუშლით, ვაქებთ კიდეც.

მაგრამ ერთი წუთით წარმოიდგინეთ, რომ ბავშვებმა  წარმოსახვით  კიარა, ნამდვილ მტრებად მიიღეს ერთმანეთი და პლასტმასის იარაღებით კიარა, ქვებით, ჯოხებით, დანებით  ან სულაც  ცეცხლსასროლი იარაღით დაერივნენ „ნამდვილ მოწინააღმდეგეებს“.

ვუბრაზდებით და   ვაწყვეტინებთ სახიფათო თამაშს.

ეკლესიის კრიტიკოსი რაციონალისტების თვალში  ზიარება ფორმალური,  ყოველგვარ ღვთაებრივ  შინაარსსმოკლებული ცრუმორწმუნე ადამიანების ფანტაზის თამაშია „ვითომ-ვითომ“, მაგრამ სრულიად უწყინარი და ამიტომ მისაღები რიტუალური ქცევა, როგორც ბავშვებისათვის პლასტმასის უსაფრთხო სათამაშოებით ომობანას თამაში. მაგრამ როგორც კი აღმოჩნდა,  რომ ამ  უწყინარი ცერემონიალით  ცდუნებული ადამიანები  უბრალოდ თავიანთ ჭიას კი არ ახარებდნენ თურმე, არამედ   იგი ჩვენი ჯანმრთელობისათვის   საფრთხისშემცველ აქტად  შეიძლება  აქციონ,   პირგამეხებულები ვუპირისპირდებით  სწორედ ამ შეუვალ რწმენას, რომელსაც აქამდე ვიწყნარებდით და ვახალისებდით კიდეც (დავაზუსტოთ: მორწმუნეთა შეკრების აკრძალვისა  და ზიარების წესის გაუქმების თხოვნით ეკლესიისთვის მხოლოდ ე. წ. კრიტიკოს რაციონალისტებს არ მიუმართავთ. ცალკეული ღვთისმსახურებისა  და მორწმუნე მრევლის  ნაწილიც იგივე აზრზე დგას. მაგალითად, გუშინ გამოქვეყნდა გიგი უგულავას ღია წერილი პატრიარქისადმი, რომელშიც  მის უწმინდესობას ტაძრებში ღვთისმსახურების შეწყვეტისაკენ მოუწოდებს.  მანამდე გამოქვეყნდა ცალკეული მღვდლებისა და თეოლოგების განმარტება საპატრიარქოს განჩინებაზე).

ის, რაც თამაში გვეგონა, თავშექცევა  თუ მისტიფიკაცია, აღმოჩნდა ცოცხალი რწმენა.

არ დათმო კი არა, ჩვენ შეგვეშალა, რადგან არასწორი მოლოდინი გვქონდა.

გვეგონა ნელთბილი რწმენა, მოთხოვნილება გვქონდა ნელთბილ რწმენაზე და დაგვიხვდა შეუვალი რწმენა და  ნება, რომელზეც არ ჭრის სამედიცინო შეგონებები.

არ ჭრის შეგონებები  იმაზე, რომ ჩვენმა ეკლესიამ უნდა შეიცვალოს თავისი პოზიცია, როცა ართუ სხვა აღმსარებლობის, სხვა ქვეყნების მართლმადიდებელმა ეკლესიებმაც კი დააკორექტირეს  თავიანთი მიდგომა.

დიდი ხანია მოაზროვნე კაცობრიობა შეთანხმდა იმაზე, რომ სარწმუნოება მეცნიერება არ არის, მსოფლმხედველობაა, მსოფლმხედველობა მეცნიერულად დასაბუთებადი არ არის, ის არჩევანია.

ქართულ ეკლესიას დღემდე არასოდეს აურჩევია ყოფილიყო დემოკრატიული, წარმომადგენლობითი ინსტიტუცია, რომელიც მოქმედებს ხალხის, მრევლის აზრის გათვალისწინებითა და კარნახით. ქართული ეკლესია ყოველთვის იყო ორთოდოქსული.

ეკლესია თანმიმდევრულია თავის დოგმატზმში, ხოლო სახელმწიფოს პოზიცია არ არის თანმიმდევრული, წინააღმდეგობრივია.

ისევ შორიდან მოვუვლი.

ქმარს (ცოლს) რომ გაშორდეთ, რომელთანაც ჯვარი გაქვთ დაწერილი, მაგრამ ხელი არ გქონიათ მოწერილი, გექნებათ თუ არა საერთო ქონებიდან წილის მოთხოვნის უფლება.

რასაკვირველია არა. ასეთი უფლება წარმოიშობა მხოლოდ რეგისტრირებული სამოქალაქო ქორწინების საფუძველზე. ჯვარდაწერილ, მაგრამ ხელმოუწერელ ყოფილ მეუღლესთან ქონებრივ დავას ვერ წამოიწყებთ.

ნაკურთხი მანქანით, ტარების მოწმობის გარეშე, შეძლებთ თუ არა მანქანით სარგებლობას

არა, რასაკვირველია, დაჯარიმდებით.

მიეცეს კეისარს კეისრისა კი არადა, კეისარმა კეისრის საქმე უნდა აკეთოს.

ეროვნულ დარგობრივ პოლიტიკას, მათ შორის ჯანდაცვის სფეროს პოლიტიკას შეიმუშავებს და ატარებს სახელმწიფო. დარგობრივ რეგულაციებს-აკრძალვებსა თუ ნებართვებს -აწესებს სახელმწიფო და მასვე ევალება აღსრულებაზე კონტროლი. განა ეკლესიის საქმეა ეროვნული ჯანდაცვის პოლიტიკის შემუშავება და მისი გატარება?! ეკლესია, რომელიც ზიარებას სულისა და ხორცის საკურნებელ ღვთაებრივ მისტერიად განიხილავს,  თვლის, რომ ზიარებისას  ინფიცირების რისკი კი არ ჩნდება, პირიქით, სულიწმინდის საიდუმლო  მადლი აუვნებელყოფს ინფიცირების საფრთხეს.

რა გვეთქმის სახელმწიფოზე, რომელიც, ერთის მხრივ,  წვეთოვანი გზით ინფექციის გავრცელების რისკებზე  გვაზღვევს, მეორეს მხრივ, უსაფრთხოდ მიიჩნევს საზიარებელი საერთო კოვზის  გამოყენებას და მასში ინფექციის გადამტან წყაროს ვერ ხედავს.

ეკლესიის ფიცი და ბოლო ერთია: ღვთაებრივი საიდუმლო აუქმებს მედიცინის კანონებს.

სახელმწიფოს რაც შეეხება, მისი ფიცი კი გვწამს, მაგრამ ბოლო გვაკვირვებს.

 თან ხშირად გვაკვირვებს.

მაგ: საპატრიარქოს გადაწყვეტილებით თბილისის ქუჩები მამაოებმა აკურთხეს(თბილისი რა მოსატანია, მამაოებმა მუსულმანებით დასახლებული მარნეულის ქუჩებიც აკურთხეს), მერე ნაკურთხ ქუჩებში ქალაქის მერიამ სადეზინფექციო სამუშაოები ჩაატარა, ბოლოს დეზინფიცირებულ ქალაქს მეუფემ შემოუფრინა სამოქალაქო ავიაციის ვერტმფრენით და დალოცა.

არ გაკვირვებთ?!

ავტორი: ნანა თოფურიძე

სრულად
USD 3.2413
EUR 3.5460
RUB 4.1164
გამოკითხვა
როგორ აფასებთ მთავრობის საქმიანობას კორონავირუსის ეპიდემიასთან ბრძოლაში
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.

გონება ამბიციების გარეშე იგივეა, რაც ჩიტი ფრთების გარეშე. სალვადორ დალი

„შეასრულეთ თქვენი სამუშაო. შეასრულეთ არა უბრალოდ, არამედ დაუმატეთ ისეთი რამ, რაც ყველაფერ დანარჩენს გადაწონის“ - დინ ბრიგსი.